اگر مردم به ارشاد و تبليغ آنان گوش دادند خيلى خوب ؛ اگر گوش ندادند ، مربوط به خود آنهاست .
خداوند به همه علماء و مبلّغين دينى توفيق عنايت فرمايد تا در تبليغ دين و ارشاد مردم ، از صبر و مقامت استفاده نمايند و تحت هر شرايطى بدون ترس و هراس احكام و دستورات دين را بيان كنند و در برابر مشكلات صبر نمايند . قرآن مجيد راجع به مبلّغين دينى چنين مىفرمايد :
« الَّذِينَ يُبَلِّغُونَ رِسالاتِ اللَّهِ وَ يَخْشَوْنَهُ وَ لا يَخْشَوْنَ أَحَداً إِلَّا اللَّهَ وَ كَفى بِاللَّهِ حَسِيباً »
« 1 » آنهايى كه پيام خدا را ابلاغ مىكنند و از او مىترسند و از كسى جز خدا بيم ندارند و خدا براى حسابرسى آنها كفايت مىكند .
ترس انسان در واقع بايد از خدا باشد و از كسى جز او نترسد . سخن حق را در هر شرايطى بايد بگويد و از كتمان آن اجتناب نمايد . ممكن است عدهاى از مردم يا اكثريت آنها حق را قبول نكنند . و حتى ممكن است بعضى افراد براى كسى كه حقيقت را بيان مىكند نسبت دروغ را بدهد و يا به او توهين كند . امًا نبايد انسان نا اميد شود و صحنه را ترك كند . مبلّغ دينى بايد مقاومت كند كه پيروزى و سعادت انسان در صبر و مقاومت است . خوب است كه در اينجا به يك چيزى ديگر نيز اشاره كنم و آن اينكه چهكارى بايد انجام داد كه سخن مبلغ بر مردم تأثير بيشتر داشته باشد ؟ به نظر من ، مبلّغين بايد چند نكته مهم را در انجام تبليغ مراعات كنند .
نكته اول : توقعات مبلّغين و علماى دينى ، از مردم بايد كم باشد و توقع خود را به حد اقل برسانند .
هامش
( 1 ) - احزاب / آيه 39