عصبانيت با كسى برخورد نكردند ؛ حتى با مشركين . قريش . اگر انسان بدون حُب و بُغض تاريخ زندگانى آنحضرت صلى الله عليه وآله و سلم را مطالعه نمايد ، يقيناً علم پيدا مىكند كه بزرگترين روح بشريت بر وجود نازنين پيغمبر بزرگوار اسلام صلى الله عليه وآله و سلم تعلًق داشته است .
« فَاصْبِرْ صَبْراً جَمِيلًا »
در واقع قرآن به همه مردم خطاب مىكند كه صبر نيكو داشته باشيد . قرآن كتاب خدا و قانون زندگانى بشريت است و به همه انسانها تعلق دارد . همانگونه كه قبلًا بيان كردم اين آيه مباركه ، مربوط به همه اصناف جامعه است ؛ منتهى به علما و مروجين دينى بيشتر مناسبت دارد ؛ براى اينكه علما و مبلّغين دينى ، مسئوليت ترويج دين را بر عهده دارند و بايد با حوصله مندى بيشتر ، مردم را ارشاد نمايند ، با اخلاق نيكو مردم را تبليغ كنند . متأسفانه اكثر مبلغين اينگونه نيستند ؛ بلكه بر عكس در موقع تبليغ زود ناراحت مىشوند و توقعشان بالا است . مىخواهند مردم بدون معطًلى هرچه را كه آنها مىگويند قبولكنند . مىخواهند مردم دست آنان را ببوسند و آنها را تعظيم نموده و براىشان كف بزنند . اين در حالى است كه بعضى از مبلغين سواد كافى هم ندارند . مبلغين نبايد از مردم اين توقع را داشته باشند كه آنها را مورد تعظيم قرار دهند . از همه مهمتر اين است كه بعضى از مبلّغين محترم گفتار و رفتارشان در تضاد است ؛ يعنى چيزى را كه روى منبر براى مردم مىگويند ، خود به آن عمل نمىكنند . با آنهم از مردم اين توقع را دارند كه بر آنها اعتراض نكنند و به حرفشان نيز گوش دهند . اين نوع برخورد مبلّغين كاملًا اشتباه است و مسلماً چنين توقعات احمقانه و شيطانى ، ضررهاى زيادى را براى اهل علم بهوجود مىآورد .
اهل علم و مبلّغين دينى هيچگونه امتيازى نسبت به ساير مردم ندارند ؛ بلكه وظيفه مبلغين و اهل علم ، تبليغ و ارشاد مردم است . اهل علم بايد وظايف و