مورد قبول سالك است .
نگارنده از مسايل اخلاقى اديان ديگر اطلاعى ندارد . ولى بجرئت مىگويد كه اسلام از نظر مسايل اخلاقى بسيار غنى و پرمحتواست حتى اگر مانند اشاعره ، حسن و قبح عقلى را به طور كلى انكار كنيم باز هم به مشكلى بر نمىخوريم و مسايل اخلاقى را به حد كافى و حتى فوق الكفايه از قرآن و سنت استخراج مىتوانيم
الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي هَدانا لِهذا وَ ما كُنَّا لِنَهْتَدِيَ لَوْ لا أَنْ هَدانَا اللَّهُ
بهر حال اخلاق اسلامى از قرآن و سنت و عقل عملى ( مشهورات مطلقه و قضاياى مورد تطابق و توافق آراى همه عقلاى جهان گرفته مىشود . هر چند كه نيازى به عنصر سوم نداريم .
در تدوين اخلاق اسلامى توجه خوانندگان و دانش مندان بايد به يك موضوع بسيار مهم جلب شود و آن اينكه از اعتماد كردن بروايات ضعيفه شديدا خوددارى كنند ، و به روايات تنها از ناحيه خوبى مضامين آنها ننگرند كه اولًا بايد متوجه ارزش روايتى يك روايت باشند و دقت كنند كه آيا سند روايت از نظر علم رجال معتبر است يا نه ؟
آنچه كه تاكنون در ميان علما و نويسندگان علم اخلاق معمول و رائج بوده استدلال به تمام روايات اخلاقى مىباشد و هيچ كس در پى تحقيق اسناد آنها بر نيامده و حتى بسيارى از نويسندگان و مولفان قدرت تشخيص صحت يا ضعف اسناد روايات را نداشته و اساسا هيچ اطلاعى از علم رجال نداشتهاند و خودسرانه و دون شايستگى دست به تأليف و ارشاد زدهاند و نگارنده داستانهاى تلخ