راجع بمطلب دوّم بايد دانست :
با برداشته شدن أصل كهولت از أشياء همه چيز هميشه تازه وجوان خواهد بود وگذشت ايّام ، سعادت را بعادت وسيرى وعذاب را براحتى تبديل نخواهد كرد .
قرآن در اين باره چنين فرموده :
« خالِدِينَ فِيها لا يُخَفَّفُ عَنْهُمُ الْعَذابُ وَلا هُمْ يُنْظَرُونَ »
( بقره : 162 ) و ( آل عمران : 88 ) وعده عدم تخفيف عذاب دلالت دارد بر اينكه شكنجه وعذاب آنها هميشه تازه وپيوسته ناراحت كننده است ونيز فرموده :
« إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا بِآياتِنا سَوْفَ نُصْلِيهِمْ ناراً كُلَّما نَضِجَتْ جُلُودُهُمْ بَدَّلْناهُمْ جُلُوداً غَيْرَها لِيَذُوقُوا الْعَذابَ . . . »
( نساء : 56 ) توضيح
« نَضِجَتْ جُلُودُهُمْ »
در « پوست » گذشت ( در قاموس قرآن ) يعنى هر وقت پوستهاى آنها پخت وبىحسّ شد ، پوستهاى ديگرى را بر آنها عوض ميگيريم تا عذاب را بچشند . آيهء شريفه در اثبات مطلب كاملًا روشن است .
همچنين است آيات :
« فَلا يُخَفَّفُ عَنْهُمُ الْعَذابُ وَلا هُمْ يُنْصَرُونَ »
( بقرة : 86 )
« وَإِذا رَأَى الَّذِينَ ظَلَمُوا الْعَذابَ فَلا يُخَفَّفُ عَنْهُمْ وَلا هُمْ يُنْظَرُونَ »
( نحل : 85 )
« وَقالَ الَّذِينَ فِي النَّارِ لِخَزَنَةِ جَهَنَّمَ ادْعُوا رَبَّكُمْ يُخَفِّفْ عَنَّا يَوْماً مِنَ الْعَذابِ »
( غافر : 49 ) وروشن تر از اينها آيهء
« وَالَّذِينَ كَفَرُوا لَهُمْ نارُ جَهَنَّمَ لا يُقْضى عَلَيْهِمْ فَيَمُوتُوا وَلا يُخَفَّفُ عَنْهُمْ مِنْ عَذابِها كَذلِكَ نَجْزِي كُلَّ كَفُورٍ »
( فاطر : 36 ) استكه مرگ وراحتى وتخفيف را از أهل عذاب نفى مىكند . در باره أهل بهشت آمده
« خالِدِينَ فِيها لا يَبْغُونَ عَنْها حِوَلًا »
( كهف : 108 ) يعنى در بهشت هميشگى اند وانتقال از آنرا طالب نيستند واز آن سير نمىشوند .
« لا يَسْمَعُونَ حَسِيسَها وَهُمْ فِي مَا اشْتَهَتْ أَنْفُسُهُمْ خالِدُونَ »
( أنبياء : 102 ) صداى آتش را نمىشنوند ودر آنچه نفس شان ميل دارد دائمىاند .
گر چه درك اين حقيقت براي ما مشكل است ولى نمىتوان أوضاع عالم آخرت را از اين جهان قياس گرفت وقوانين هر دو را يكى دانست .