قانون مفيدى را كه دافع اختلافات و ضامن عدالت اجتماعى و حافظ خوشبختى آنها باشد ، وضع كند و بايد بسراغ قانون آسمانى و فوق فكر بشرى رفت كه باسم دين يادآور مىشود ، دين براى جميع افراد انسان بطور مساوى قانون دارد و هيچ تبعيضى را قائل نيست .
قرآن ميفرمايد : اى مردمان ما شما را از يك مرد و يك زن ( آدم و حوا عليهما السلام ) آفريديم و قرار داديم شما را شعبه شعبه و قبيله قبيله كه با هم شناسائى پيدا كنيد . گرامىترين شما در پيشگاه خداوند پرهيزگارترين شما است .
ميفرمايد : عداوت قومى شما را وادار بظلم و عدم عدالت نكند . ( با همه ) بعدل رفتار نمائيد ، كه عدل نزديكتر به تقوى است
( وَ لا يَجْرِمَنَّكُمْ شَنَآنُ قَوْمٍ عَلى أَلَّا تَعْدِلُوا اعْدِلُوا هُوَ أَقْرَبُ لِلتَّقْوى )
. و نيز مى فرمايد : به مؤمنين بگو ببخشند و بيامرزند ( بديهاى ) آنانيكه به روزهاى خداوند اميد ندارند يعنى مؤمنين بايد در موقع قدرت نسبت بكفّار گذشت و عفو داشته باشند و تعصّب دينى آنها را وادار به تعدّى نكند
( قُلْ لِلَّذِينَ آمَنُوا يَغْفِرُوا لِلَّذِينَ لا يَرْجُونَ أَيَّامَ اللَّهِ )
.
خداوند همهى بندگان خود را يكسان ميداند و كسى را بر كسى بدون جهت مقدّم نمىدارد لذا قانون آسمانى بهترين مساوات و عدالت را متضمن است .
حضرت امير المؤمنين على ( ع ) در عهدنامهى معروف ( كورنر ) و والى ممتاز مصر ، مالك ابن اشتر نخعى ( ره ) ميفرمايد : فانّهم صنفان :