عظمت بهشت و نعمتهاى آن
« وَ إِذا رَأَيْتَ ثَمَّ رَأَيْتَ نَعِيماً وَ مُلْكاً كَبِيراً »
( الانسان : 20 ) ؛ ظاهر اين جمله عظمت بهشت و نعمتهاى آن رابا اختصار و اجمالى كه دارد بيان مىكند . چناچه آيه بعدى
« وَ سَقاهُمْ رَبُّهُمْ شَراباً طَهُوراً »
( الانسان : 21 ) ؛ بالاترين مقام معنوى و روحانى ابرار را بيان مىدارد ( پروردگارشان شراب پاك را به آنان مىنوشاند ! ) براستى چه مقام و چه نعمتى روحانى ! نه از شراب طهور كه نعمت مهم مادى است كه از
« سَقاهُمْ رَبُّهُمْ »
كه هزار و يك راز نهفته ، در مدلول خود دارد !
ارتباط مشيت مخلوق مختار به مشيت خالق
« وَ ما تَشاؤُنَ إِلَّا أَنْ يَشاءَ اللَّهُ إِنَّ اللَّهَ كانَ عَلِيماً حَكِيماً »
( الانسان : 30 ) ، و
« وَ ما تَشاؤُنَ إِلَّا أَنْ يَشاءَ اللَّهُ رَبُّ الْعالَمِينَ »
( التكوير : 29 ) ؛ اين آيات كريمه و امثال آن ، دلالتى بر جبر بندگان در اراده و افعال شان ندارند و جواب تحقيقى آن در جزء دوم صراط الحق ص 220 و ص 221 ، طبع سوم بيان شده است .
تفسير سوره مرسلات « 1 »
« فَإِذَا النُّجُومُ طُمِسَتْ »
( المرسلات : 8 ) ، و
« وَ إِذَا النُّجُومُ انْكَدَرَتْ »
( التكوير : 2 ) ؛ ظاهراً مراد اين دو آيه ، اين است كه ستارهها ، بىرنگ مىشوند . و شايد همين بىرنگى است كه خورشيدى در بهشت ديده نمىشود .
هامش
( 1 ) - اين آيه مكى و داراى پنجاه آيه مىباشد .