در عصر ما كه دوربين هاى قوى رو به توسعه است و براى كشف ستاره ها و كهكشانها در فضا قرار گرفته اند و از طرف ديگر ذره بين هاى دقيق اختراع شده كه موجودات ريز در آب و خاك و آب و غيره ديده مىشوند ، اين گونه مطالب عادى است ، ولى در عصر قرآن اين گونه خطاب ها معجزه است .
شبيه اين آيه آيه اى ماقبل آنست :
« وَ يَجْعَلُ الرِّجْسَ عَلَى الَّذِينَ لا يَعْقِلُونَ »
( يونس : 100 )
خداوند پليدى را بر كسانى وارد مىسازد كه از عقل خود استفاده نمىكنند ( و عقل بى تعقّل دارند ) امروز همه مى دانيم كه علم و ادراك از غذاى بدن إنسان مهم تر است و همهى ترقّيات علمى از بركت تعقّل است و تعقّل رفتن به سوى علم است .
اختصاص علم غيب به الله تعالى
« تِلْكَ مِنْ أَنْباءِ الْغَيْبِ نُوحِيها إِلَيْكَ ما كُنْتَ تَعْلَمُها أَنْتَ وَ لا قَوْمُكَ مِنْ قَبْلِ هذا فَاصْبِرْ إِنَّ الْعاقِبَةَ لِلْمُتَّقِينَ »
( هود : 49 )
آنها ( حكايت نوح و قوم او ) از خبرهاى غيبى است كه تو و قوم تو آنها را نمىدانستيد پيش از اين ( وحى من ) .
حقيقت اين است كه علم غيب - خارج از ادراك عقل و حواس - مخصوص به ذات پروردگار است و براى مخلوق ادراك و فهم آن ممتنع ذاتى و غير ممكن است .
إنسانها و تمام مخلوقات شاعر و فاهم و صاحبان حواس هاى پنجگانه يا كمتر و يا بيشتر چيزى كه از مشاعر و عقل و حواس بيرون باشد چگونه درك مىكنند ، اگر خدا به آنان مطلب غيبى را بطريقى از طرق - وحى ، الهام ، ايجاد مقدمات علم در روح و غير ذالك - بيان مىكند ، به مجرد بيان حق ، ديگر آن مطلب ، غيب نيست و تبديل به مشهود مىگردد أنبياء و همهى اصناف مخلوق دانا در امكان فهم آن يك سان هستند ولى مطلب تا وقتى غيبى باشد فهم آن مخصوص واجب الوجود و براى ممكن الوجود ممتنع است .