ساعتى مى پندارند . بنابراين كه پس از سؤال و عذاب قبر ، ارواح آنان معدوم مىشوند .
بنا براين وجه معلوم مىشود كفّار جز عذاب قبر يك ساعته « 1 » عذاب برزخى نداشته اند ؛ زيرا در فرض حيات و عذاب برزخى فاصله ى مرگ و قيامت به لبث يك ساعت قابل اشتباه نمىباشد .
هر امّت رسولى دارند
« وَ لِكُلِّ أُمَّةٍ رَسُولٌ فَإِذا جاءَ رَسُولُهُمْ قُضِيَ بَيْنَهُمْ بِالْقِسْطِ وَ هُمْ لا يُظْلَمُونَ »
( يونس : 47 )
از اين آيه دو مطلب به دست مىآيد :
1 - حساب عادلانه قيامت هر امّت به آمدن رسول ايشان نزد آنان است ؛ چون او از اعمال امّت خود اطلاع كافى دارد ، ولى اين اطلاع كافى در فرضى است كه پيامبر با امّت خود هم عصر و هم مكان باشد و گرنه اطلاعى ندارد و لذا عيسى ( ع ) روز قيامت مىگويد : وقتى روح مرا گرفتى خودت به اعمال آنان دانايى . و در اين صورت اگر آيه معنون ناظر به قيامت باشد حضور رسول در بين امّت موقع حساب به سبب ديگرى است پس از آمدن رسول اجابت كنندگان بكمال دنيوى و ثواب اخروى مى رسند و منكران به عذاب دنيوى و اخروى .
2 - هر امت از خود رسولى دارد ، بنا براين تعداد رسولان از اول خلقت إنسانها تا بعثت پيامبر اكرم ( ص ) به دهها هزار مىرسد .
و رواياتى كه عدد آنان را در مجموع به سه صد و چند تن حصر كرده باطل مىشود خصوصاً كه اسناد معتبرى هم ندارند .
لجبازى و بى حيايى إنسان
« إِنَّ الَّذِينَ حَقَّتْ عَلَيْهِمْ كَلِمَتُ رَبِّكَ لا يُؤْمِنُونَ ، وَ لَوْ جاءَتْهُمْ كُلُّ آيَةٍ حَتَّى يَرَوُا الْعَذابَ
هامش
( 1 ) - قيد يك ساعته براى عذاب قبر مستند به حديث معتبرى است كه از إمام باقر ( ع ) رسيده و در كتاب معاد نگارنده نقل شده است .