به درگاه خدا عرضه مىداشتند :
الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذى أَحْيانى بَعْدَما أَماتَنى وَ إلَيْهِ النُّشورُ ، الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذى رَدَّ عَلَىَّ روحى لِأَحْمَدَهُ وَ أَعْبُدَهُ . « 1 »
نزديك اذان صبح سائرين را براى اداى فريضه بيدار ميكردند و نسبت به خواب كوچكترها ملاحظات لازم را به كار مىبردند ؛ معمولًا كودكان منزل را هنگام اذان بيدار مىنمودند ، مگر اينكه بسيار خسته باشند ؛ و بدينگونه نبود كه فشارى بر أطفال بيايد ، بلكه برنامهء منزل به صورتى بود كه ما به بيدارى بينالطّلوعين عادت كرده بوديم .
هامش
( 1 ) . مرحوم علّامهء والد به قرائت اين دو دعا در هنگام بيدارشدن سفارش ميفرمودند . و در معادشناسى دربارهء آن ميفرمايند : اين دو دعا را شيخ بهائى در مفتاحالفلاح در ضمن ادعيهء ما بين نصف شب تا طلوع فجر كه باب سادس است ، در ص 227 نقل فرموده و فرموده : چون از خواب بيدار شدى سجده به جاى آور ، زيرا كه در روايت است كه رسول الله كه از خواب بيدار ميشدند سجده ميكردند ، و در سجدهء خود يا بعد از آن اين دعاها را بخوان . و در مفتاحالفلاح مترجَم ، در ص 252 است . ( معادشناسى ، ج 3 ، ص 28 ، تعليقهء 1 )