« حضرت أميرالمؤمنين عليهالسّلام نزد شما بودند ، پس به بنىديوان رفته و با يك دينار سه لباس خريدند : پيراهنى تا بالاى برآمدگى پا و إزارى تا نيمهء ساق « 1 » و ردائى كه از پيش رو تا سينهها مىرسيد و از پشت سر تا زير كمر ( كه أليتين را هم بپوشاند ) . سپس حضرت دست خود را به سوى آسمان بلند نمودند و تا وقتى كه وارد منزلشان شدند دائماً خداوند را بر لباسى كه به آن حضرت عطا فرموده بود شكر مىكردند ، و سپس فرمودند : اين است لباسى كه سزاوار است مسلمانان بپوشند .
حضرت امام صادق عليهالسّلام فرمودند : ولى شما نمىتوانيد در اين زمان اين گونه لباس بپوشيد و اگر چنين كرده ( و دامن لباس را اين قدر كوتاه نمائيد ) مىگويند : اين شخص مجنون و يا رياكار است ، در حالى كه خداوند تعالى ميفرمايد :
وَ ثِيابَكَ فَطَهِّرْ ؛
« 2 » يعنى لباس خود را از زمين بالا آورده و بر زمين نكش . و هنگامى كه قائم ما قيام نمايد لباس مسلمانان چنين خواهد بود . »
بر اساس اين روايت بايد همهء مسلمانان لباسى بلند تا بالاى قوزك پا بپوشند و لباسشان نه آنقدر بلند باشد كه روى زمين كشيده شود و نه آنقدر كوتاه باشد كه از ساق بالاتر برود . بايد لاأقّل لباسى بلند و گشاد به تن كنند كه برجستگىهاى بدن و أسافل أعضاء را بپوشاند و در حركت و خم و راست شدن محفوظ و پوشيده باشد .
و نيز ميفرمودند : لباس مؤمن بايد گشاد بوده و بدن در آن راحت باشد .
لباسهاى تنگ بدننما است و اگر روى آن لباسى هم پوشيده شود باز هم مطلوب
هامش
( 1 ) . اصل در إزار لنگ يا دامنى است كه بر كمر مىبندند و گاه بر شلوار نيز اطلاقمىشود كه مانند إزار پائين بدن را مىپوشاند .
( 2 ) . آيه 4 ، از سورهء 74 : المدّثّر .