پدرشان هم بود براى كسى شيرينى مىبردند ؟ آيا نبايد انسان اين قدر توجّه و مراقبه داشته باشد كه در ايّام حزن اهلبيت عليهمالسّلام از شيرينى كه نشانهء سرور است اجتناب كند ؟ !
و نيز يك بار مرحوم آقاى حاج ابوموسى به ايران آمده بودند و مرحوم علّامهء والد مىخواستند به ديدن ايشان در منزل صديق مكرّم آقاى حاج موسىمحيى بروند ، و در روز سيزده جُمادىالأُولى موعدى تعيين شد و ايشان همراه با رفقا به ملاقات مرحوم حاج ابوموسى رفتند . در آن روز صاحبخانه به رسم مألوف از ميهمانان با شيرينى پذيرائى كردند . علّامهء والد تا چشمشان به شيرينى افتاد فرمودند : آقا شيرينى را برگردانيد .
بعد فرمودند : قول صحيح در تاريخ شهادت حضرت فاطمهء زهراء سلاماللهِّ عليها ، سوّم جُمادىالثّانيه يعنى نودوپنج روز پس از رحلت رسولخدا صلّى الله عليه وآله وسلّم است كه در كتب تاريخ « خمسةوتسعين » ثبت شده است و در برخى كتابها « تسعين » به « سبعين » تصحيف گشته است و برخى فكر كردهاند كه شهادت ، هفتادوپنج روز پس از رحلت آن حضرت بوده است ؛ و اين معنى صحيح نيست . با اين وجود چون امروز به گمان برخى روز رحلت حضرت صدّيقهء طاهره است و منتسب به آن حضرت شده احترامش واجب است و نبايد در اين روز شيرينى تناول كرد .
در دو ماه محرّم و صفر از هر امرى كه شائبهء سرور داشت برحذر بودند .
اگر منزل كسى مىرفتند هديّه و كادو نمىبردند و اگر لزومى داشت كه چيزىبرده شود هديّهاى ميدادند كه تناسب با عزا داشته باشد ؛ مانند قابى از آيات قرآن يا برخى از خطب حضرت امام حسين عليهالسّلام .
ميفرمودند : عقد ازدواج در حقيقت عبادت و موجب تقرّب است و خواندن عقد در ايّام عزا و محرّم وصفر ذاتاً منعى ندارد ، ولى چون عموم مردم
نور مجرد (يادنامه سيد محمد حسين حسينى طهرانى) (فارسى) — صفحة 473
مساهمون: السيد محمد صادق الطهراني
ص٤٧٣