به مناسبت عقد محفل شادمانى و سرور دارند در اين ايّام توصيه به خواندن عقد نمى كردند . « 1 »
همانطور كه گذشت براى تمام آنچه نوعى ارتباط با حضرت سيّدالشّهداء عليهالسّلام داشت حرمتى خاصّ قائل بودند ؛ أعمّ از مجلس آن حضرت يا مكانى كه در آن عزادارى مىشد يا در و ديوار حسينيّه و خيمهء عزا يا كتيبههائى كه به نشانهء عزا نصب مىشد يا غذائى كه به ياد آن حضرت طبخ مىشد .
همهء اين امور را متعلّق به آن حضرت و محترم و مبارك ميدانستند . بههمين منوال براى عزاداران آن حضرت و شركتكنندگان در مجالس عزا نيز احترامى مخصوص مىنمودند و علىرغم آنكه برخى از أنحاء عزادارى را - چون قمهزنى و درآتشرفتن - خودشان انجام نمىدادند و ما را نيز تشويق نمىكردند ، ولى به كسانى كه از سر عشق و محبّت آن حضرت به اين كارها دست مىزدند ، به جهت ارتباطشان به حضرت احترام مىگذاشتند . و البتّه وقتى از حكم شرعى اين موارد از ايشان سؤال مىشد معمولًا سكوت كرده و از جوابدادن اباء داشتند .
دربارهء سياهپوشى در عزاى اهلبيت عليهمالسّلام نظر شريفشان بر آن بود كه رنگ سياه مطلقاً مكروه است و ادّلهء كراهت آن ، تخصيصى نسبت به عزاى ايشان ندارد . بله ، نسبت به خصوص عزاى حضرت اباعبدالله الحسين عليهالسّلام در ايّام عاشورا مىفرمودند : پوشيدن لباس سياه منعى ندارد و البتّه از نظر أئمّه عليهمالسّلام مستحب هم نبوده است ؛ شاهد اين امر ، سيرهء خود
هامش
( 1 ) . دربارهء زناشوئى نيز نظرشان بر همين بود كه اگر به قصد تحصيل آرامش خاطر و حضور قلب و دورى از معصيت باشد ، امرى عبادى است و منافاتى با ايّام عزا ندارد ، ولى اگر به قصد تلذّذ محض باشد منافى حال عزا بوده و بايد ترك گردد .