روضه و ذكر توسل
يكى از مهمترين مظاهر محبّت و ولاء به اهلبيت عليهمالسّلام برگزارى مجالس روضه و عزادارى است كه تأثير عجيبى در تطهير قلوب از اوساخ عالم مادّه و تسريع سير سالكين به سوى مقام لقاء و قرب دارد .
علّامهء والد قدّسسرّه در رسالهء لبّاللباب ميفرمايند : اكثر افرادى كه موفّق به نفىخواطر شده و توانستهاند ذهن خود را پاك و صاف نموده و از خواطر مصفّا كنند و بالأخره سلطان معرفت براى آنان طلوع نموده است ، در يكى از اين دو حال بوده است :
اوّل : در حين تلاوت قرآن مجيد و التفات به خوانندهء آن ، كه چه كسى در حقيقت قارى قرآن است و در آن وقت بر آنان منكشف مىشده است كه قارى قرآن خداست جلّجلاله .
دوّم : از راه توسّل به حضرت اباعبدالله الحسين عليهالسّلام ؛ زيرا آن حضرت را براى رفع حجاب و موانع طريق نسبت به سالكين راه خدا عنايتى عظيم است . « 1 »
والد معظّم هم خودشان به برگزارى محافل روضه و عزادارى تا آخر عمرشان مقيّد بودند و هم ديگران را به إحياء مجالس توسّل و ذكر اهلبيت عليهمالسّلام تشويق مىنمودند .
در زمانى كه در نجف اشرف بوده و همراه مرحومهء والده و مرحومهء جدّهء حقير در منزلى بسياربسيار كوچك زندگى ميكردند ، اهتمام داشتند كه هر هفته خودشان در منزل روضهاى بخوانند و والده و جدّه گوش نموده و بعد هم با چاى پذيرائى مىكردهاند .
هامش
( 1 ) . لبّاللباب ، ص 150 .