حتّى در هنگام نوشيدن از آب زمزم ميفرمودند :
ماء زمزم لما شرب له . « 1 »
آب زمزم زياد بنوشيد و با نيّت و حاجت بنوشيد و حاجت خود را عشق و محبّت خدا ومعرفة الله و لقاء الله قرار دهيد .
عارف كامل مرحوم آيةالله حاج شيخ محمّد بهارى رضوان الله تعالى عليه در بيان آداب حجّ ميفرمايند :
چون شروع به طواف نمايد هيبت ، عظمت و خوف و خشيت و رجاء عفو و رحمت شراشر وجود او را بگيرد ؛ اگر جوارح خارجيّه نلرزد اقلّاً دلش بلرزد ؛ مثل آن ملائكه كه حول عرش دائماً به اين نحو طواف ميكنند ، اگر بخواهد متشبّه به آنها باشد ، چنان كه در اخبار است ، بايد ملتفت باشد كه طواف منحصر به طواف جسمانى نيست بلكه يك طواف ديگرى هم هست كه اصل طواف حقيقى اوست و آن طواف قلبش گويند به ذكر ربّ البيت . و اصيلبودن آن براى ايناستكه اعمال جسمانيّه را امثلهء آنها قرار دادهاند كه انسان از اينها پى به آنها ببرد ، چنان كه مضمون روايت است .
و ايضاً بداند كه همچنانكه بىقطع علاقه از اشغال دنيويّه و زن و فرزند و غيره نميشود به اين خانه آمد ، آن كعبهء حقيقى هم چنانست كه عمدهء حجب عُلقه است . و در بوسيدن حجر و ملصق به مستجار و استلام حطيم و دامن كعبه را گرفتن بايد حال او حال مقصّرى باشد كه از اذيّت و داغ و كشتن فرار كرده ، به خود آن بزرگ ملتجى شده كه او از تقصيراتش بگذرد ، اين است كه گاهى دست و پايش را مىبوسد ، گاهى دامن او را ميگيرد ، گاهى خود را به او مىچسباند ، گاهى مثل سگ تبصبُص مىكند ، گاهى گريه مىكند ، و
هامش
( 1 ) . بحارالأنوار ، ج 96 ، ص 245 ؛ « آب زمزم را به هر نيّت و حاجتى بنوشيد ، آنحاجت برآورده مىشود . »