و حالات سال مؤثّر است ، حتّى اگر فرض كنيم كسى در شب قدر توجّهش به فرزندش زياد است ، اين حال به تمام سال وى تسرّى مىنمايد .
لذا بر مراقبهء تامّه در ليلهء قدر تأكيد أكيد داشتند ؛ بطوريكه انسان از اوّل شب تا صبح به عبادت و توجّه به حضرت حقّ جلّاسمه مشغول باشد و با هيچكس هيچ صحبتى در امر دنيا نكند و به هيچ كار لغو يا مكروهى نپردازد تا از فيوضاتى كه در اين شب از نفس مقدّس امام زمان عليهالسّلام تراوش مىكند بهرهء وافى ببرد .
ميفرمودند : از برخى روايات استفاده مىشود كه روز هر شب در فضيلت مانند آن شب است . روز جمعه مانند شب جمعه است كه وارد شده است :
يومها أزهر و ليلتها غرآء . « 1 »
« روزش درخشان و شبش نورانى است . » و روز نيمهء شعبان و اوّل رجب مانند شب آن است . و اين معنا دربارهء شب قدر منصوص است ؛ چرا كه وارد شده است :
ليلة القدر فى كل سنة و يومها مثل ليلتها . « 2 »
« شب قدر در هر سالى واقع مىگردد و روزش در فضيلت همانند شب آن است . » لذا ميفرمودند : شب قدر تا اذان صبح است ، ولى قدر روز آن را هم بدانيد و در عمل و عبادت كوتاهى نكنيد .
از مرحوم حضرت آقاى حدّاد منقول بود كه ميفرمودهاند : احياء شب قدر را بايد تا طلوع شمس ادامه داد ، چون برخى مواهب را بينالطّلوعين تقسيم مىكنند كه اگر انسان بخوابد از آن محروم مىشود .
و اين معنا اگرچه در بارهء همهء ايّام سال صحيح است ولى در روز قدر به شكل مضاعف بايد مدّنظر قرار گيرد و از امام صادق عليهالسّلام مروى است كه :
هامش
( 1 ) . بحارالأنوار ، ج 86 ، ص 283 .
( 2 ) . همان مصدر ، ج 95 ، ص 121 .