نسبت به صحيحخواندن قرآن نيز بسيار حسّاس بودند و به مجرّد اينكه مىديدند كسى آيهاى را اشتباه مىخواند تذكّر مىدادند . حتّى اگر كسى از شاگردانشان بالاى منبر بود و آيهاى را سهواً اشتباه قرائت مىكرد ، از همان پائين منبر و انتهاى مجلس با صداى بلند آيه را بطور صحيح تلاوت مىنمودند تا اصلاح شود . و نسبت به ديگر خطبا و منبريان نيز دقّت مىكردند و اگر مىديدند كه كسى در منبرهايش قرآن را اشتباه مىخواند ديگر وى را دعوت نمىكردند .
بقدرى بر اين مسأله تأكيد داشتند كه اگر خطيبى در منبر آيهاى را اشتباه مىخواند بعد از منبر امر ميفرمودند كه اين قسمت از منبر از روى نوار ضبطصوت پاك شود تا اثرى از آن باقى نماند .
و نيز ميفرمودند : مؤمن بايد دائماً قرآنش را در جيبش داشته باشد و هميشه در محضر كتاب خدا باشد و در هر فرصت و مجالى كه مىيابد به قرائت آن مشغول شده و از فرصت و وقت خود به بهترين شكل استفاده نمايد . خود ايشان نيز هميشه در جيبشان يك جلد قرآن جيبى كوچك داشتند كه هم جهت تبرّك بود و هم در هر فرصتى مراجعه و قرائت مىنمودند .
ميفرمودند : نور قرآن بسيار عجيب است و آثار و بركاتى كه در قرآن وجود دارد مختصّ خود قرآن است و در چيز ديگرى يافت نمىشود . و اصولًا
هامش
بعدى منتقل نمودهاند .
علّامهء والد رضواناللهعليه به صحيح نوشتن قرآن كريم عنايت خاصّى داشتند ، ولى در سابقالأيّام اصرارى بر كتابت به رسم عثمانى نداشتند . امّا در اواخر عمر مباركشان مقيّد بودند تمام آيات قرآن را بر اساس رسمالخطّ عثمانى بنويسند و هر وقت در تأليفاتشان به آيهاى از قرآن ميرسيدند مصحف عثمانى را مىگشودند و دقيقاً از روى آن مىنوشتند و دستور فرموده بودند كه در طبع همهء تأليفاتشان از اين روش تبعيّت شود و به طلّاب مكرّم هم سفارش ميكردند كه به همين شكل عمل كنند .