قرينشدن آن با كتاب الهى اجتناب مىورزيدند و اسامى كودكان نورسيده را در جُنگ شخصى خود مرقوم ميفرمودند .
در مجلّد چهارم نورملكوتقرآن مىفرمايند :
طبع قرآن بايد بدون هر پيرايه و ضمّ ضميمهاى باشد . نبايد در حواشى صفحات ، مطالبى را از تفاسير و شأن نزول نوشت . در بالاى صفحات لفظ خوب و بد براى چيست ؟ ضميمهء شجرهنامهء كتابفروشها ، و تجويدنامه غلط است .
كشفالآيات و كشفالمطالب بايد جدا نوشته شود . ترجمهء قرآن را بايد در كتابى جداگانه طبع و منتشر ساخت .
خلاصه ، اين يگانه كتابى كه قطعىّالصّدور است ، نبايد با مطالب غيرقطعيّه ضميمه شود . قرآن را بايد بدون هيچ ضمّ ضميمه و مطلب اضافى نوشت ، و آن را قرائت كرد .
امّا معالأسف قرآنهاى طبع سابق كه در اين نواحى طبع مىشد ، بقدرى اضافات در آخرش مىآوردند كه شايد به قدر خود حجم قرآن ضخامت پيدا ميكرد . و بقول سنائى كه دربارهء دين رسول خدا ميگويد :
دين تو را از پى آرايشند * وز پى آرايش و پيرايشند
بس كه ببستند بر او برگ و ساز * گر تو ببينى نشناسيش بازي « 1 »
در همين راستا از تكّهتكّهكردن قرآن كريم و استفاده از آن در مجالس ختم به شدّت ناراضى بوده و آن را حرام و هتك حرمت قرآن كريم مىشمردند و در مجالس ختمى كه تحت نظر ايشان در منازل برگزار مىشد امر ميفرمودند تعداد معتنابهى قرآن كامل تهيّه مىشد و هر كس از روى قرآن كامل از هر جا كه مىخواست مىخواند .
هامش
( 1 ) . نورملكوتقرآن ، ج 4 ، ص 237 و 238 .