و روى همين ملاك و مناط است كه در موقع قرائت قرآن واجب است آن را استماع نمود ، و اينكه سكوت به عمل آيد تا آيات قرآن بر دل مستمع بنشيند ؛ چون اگر استماع نباشد ، آيات فهميده نمىشود ؛ و بدون فهم اثرى ندارد .
وَ إِذا قُرِئَ الْقُرْآنُ فَاسْتَمِعُوا لَهُ وَ أَنْصِتُوا لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُونَ
« 1 » و زمانيكه قرآن خوانده شود ، شما گوش دهيد و خاموش شويد ، به اميد آنكه مورد رحمت خداوندى واقع شويد ! « 2 »
و در تعليقه مرقوم فرمودهاند :
حضرت استاد ما علّامه آيةالله طباطبائى نسبت به قرآن و حفظ آن و احترام آن عنايت خاصّى داشتند ، و كراراً ميفرمودند : ما شيعيان حقّ قرآن را آنطور كه بايد و شايد عمل نمىنمائيم . رسول خدا صلّى الله عليه وآله وسلّم فرمود : من از خود دو متاع گرانقدر و نفيس باقى ميگذارم : كتاب خدا و عترت من ؛ و اين دو از هم جدا نمىشوند تا در كنار حوض كوثر بر من وارد شوند . عامّه عترت را كنار گذاشتند ، و ما كتاب الله را ؛ و چون اين دو قابل تفكيك از هم نيستند ، بالنّتيجه دست هر دوى ما ، هم از كتاب و هم از عترت كوتاه شد . فلهذا اسلام ما فقط اسلامى است صورى و خالى از محتوى .
نظير اين عبارت البتّه نه به اين جامعيّت از مرحوم آيةالله حاج شيخ عبدالكريم حائرى يزدى نقل شده است . مرحوم آيةالله حاج سيّد أحمد زنجانى در كتاب الكلاميجرّالكلام ، ج 2 ، ص 230 و 231 ، از ايشان حكايت مىكند كه فرموده است : پيغمبر صلّى الله عليه وآله دو چيز سنگين
هامش
( 1 ) . آيه 204 ، از سورهء 7 : الأعراف .
( 2 ) . نورملكوتقرآن ، ج 3 ، ص 295 و 296 .