در منزل جايگاه قرآن رابالاترين و شريفترين نقطه قرار مىدادند . هميشه يك جلد قرآن كريم با يك رحل روى منبر مىگذاشتند . چون منبر را بسيار شريف و محترم مىدانستند و ميفرمودند : منبر رسولخدا يادآور خطبههاى آن حضرت و حضرت أميرالمؤمنين صلواتاللهعليهما است و فقط اهل علم ، آن هم با آدابى خاصّ ، مجازند بر اين منبر تكيه زنند .
اگر رحل و قرآن را مىخواستيم جائى غير از روى منبر قرار دهيم ميفرمودند : آن را در محترمترين نقطه بگذاريد . مثلًا اگر دو ميز بود كه يكى در پائين اطاق و ديگرى در بالاى آن قرار داشت قرآن را روى آن ميزى مىگذاشتيم كه بالاى اطاق قرار داشت .
اگر بنا بود چند جلد قرآن در كتابخانه گذاشته شود ، آن را در بالاترين طبقهء كتابخانه و به شكلى كاملًا منظّم و محترمانه مىچيدند و روا نمىدانستند كه چيزى بالاتر از قرآن نهاده شود .
ميفرمودند : در جلسات وقتى مىخواهيد قرآن توزيع كنيد بيش از چهارپنج جلد قرآن روى هم نگذاريد . قرآنها را به تعداد كم و با احترام بلند كنيد و به حاضرين در جلسه بدهيد .
فتواى شريفشان بر اين بود كه در هنگام قرائت قرآن به احترام قرآن سكوت واجب است . لذا ميفرمودند : در مجالسى كه قرآن خوانده مىشود مانند مجالس ختم ، پذيرائىكردن صحيح نيست و بايد همه به احترام قرآن كاملًاسكوت كنند و پس از اتمام قرائت قرآن پذيرائى شود و دوباره پس از اتمام پذيرائى اگر خواستند قرآن تلاوت كنند . در مجالسى كه تحت نظر ايشان برگزار مىشد اين معنا كاملًا رعايت مىگشت .
در كتاب نورملكوتقرآن پس از توضيحاتى پيرامون لزوم تدبّر و فهم قرآن مرقوم فرمودهاند :
نور مجرد (يادنامه سيد محمد حسين حسينى طهرانى) (فارسى) — صفحة 346
مساهمون: السيد محمد صادق الطهراني
ص٣٤٦