دو ساعت طول مىكشيد كه غرق در تفكّر در آيات قرآن بودند . گاهى نيز پيش از ظهر يا عصر ميديديم مشغول قرائت قرآنند يا قرآن باز است و ايشان در سكوت فرورفته و در آيات مباركه تأمّل مىكنند .
اينها همه غير از قرآنى بود كه از حفظ در تعقيب نمازها و هنگام بيدارشدن و هنگام خواب مىخواندند كه از ميزان دقيقش ما اطّلاع نداشتيم .
نسبت به قرآن كريم احترام زائدالوصفى بجا مىآوردند . در هنگام خواندن قرآن مقيد بودند كه قبا در تن داشته و با عمامه باشند و گاهى عبا نيز مىانداختند و با كمال أدب و احترام رو به قبله مىنشستند و قرآن را حتماً روى رحل قرار داده و تلاوت ميكردند . به شاگردانشان نيز سفارش ميفرمودند كه در قرائت قرآن از رحل استفاده كنند و در منزل تعدادى رحل داشتهباشند تا وقتى جلسات سلوكى كه در آن قرآن قرائت مىشود در منزلشان برگزار مىشود براى هر نفر يك رحل موجود باشد .
ميفرمودند : در عالم تكوين هيچ چيزى عدل قرآن كريم كه كتاب الهى و متّحد با حقيقت و باطن رسولخدا و ائمّه عليهمالسّلام است نمىباشد و در عالم تشريع نيز بايد مراعات نموده و عظمت و مكانت قرآن را حفظ نمود و هيچ چيزى را نبايد قرين قرآن قرار داد .
گاهى در جلسات برخى روى رحل ابتدا مفاتيح را مىگذاشتند و روى آن قرآن را قرار ميدادند و با هم آن را مىآوردند ، ايشان فوراً تذكّر ميدادند و ميفرمودند : مفاتيح را با قرآن قرين نكنيد . رحل مختصّ به قرآن است و نبايد مفاتيح را روى رحل گذاشت .
يا گاهى برخى قرآن و مفاتيح را با هم روى هم مىگذاشتند و مىآوردند .
ايشان ميفرمودند : قرآن و مفاتيح را نبايد در كنار هم گذاشته و يكسان قرار داد ؛ قرآن را اوّل جدا بياوريد و مفاتيح را هم جدا بياوريد .
نور مجرد (يادنامه سيد محمد حسين حسينى طهرانى) (فارسى) — صفحة 345
مساهمون: السيد محمد صادق الطهراني
ص٣٤٥