آن نور مغتنم است .
وقتى به مسجد يا مشاهد مشرّفه يا مجالس توسّل و روضه مىرويد فرزندان خود را هم ببريد كه هم به رفتن به اين محافل انس بگيرند و هم نفوسشان از نورانيّت مسجد و نماز جماعت و انوار طاهرهء معصومين عليهمالسّلام بهرهمند شود .
نفس كودك مانند مغناطيس است و آثار اين اماكن و مجالس را جذب مىكند و در او متمكّن مىگردد و وقتى بزرگ شد اين امور براى او در حكم طبيعت ثانوى درآمده و آثارش ظهور و بروز مىيابد .
رواياتى كه در آداب مسجد وارد شده و از آوردن فرزندان به مسجد نهى شده است به قرينهء سياقش ناظر به جائى است كه طفل را در مسجد يله و رها بگذارند و از او نگهدارى ننمايند و او به واسطهء كارهائى كه مىكند حضور قلب نمازگزاران را از بين ببرد يا موجب تلوّث و آلودگى مسجد شود . « 1 »
بايد كودكان را به مسجد و مجالس ذكر آورد و در عين حال آنها را كاملًا تحت نظارت والدين و حفظ ايشان نگه داشت تا ادب شركت در اين محافل را مراعات كرده و بياموزند .
هامش
( 1 ) . در وسآئلالشّيعة در باب 27 از أبواب أحكام المساجد ، باب كراهةِ البيع و الشِّرآء فى المسجد و تمكين الصّبيان و المجانين منه و إنفاذ الأحكام و إقامة الحدود و رَفع الصّوت فيه و اللّغْو و الخَوضِ فى الباطل ، به چند طريق ضعيف اين مضمون را روايت نموده است كه : قالَ علَيهِالسّلامُ : جَنِّبوا مَساجِدَكُم صِبيانَكُم و مَجانينَكُم و رَفعَ أصواتِكُم و شِرآءَكُم وَ بَيعَكُم و الضّآلَّةَ و الحُدودَ و الأحكامَ . ( وسآئلالشّيعة ، ج 5 ، ص 233 )
به مناسبت ديگر امورى كه مقارن آوردن اطفال در اين حديث ذكر شده ، معلوم مىشود موضوع حقيقى نهى ، امورى است كه منافى شأن مسجد و حضور قلب در آن است ، نه آوردن اطفال بنفسه و بذاته .