هم در جلساتى كه شاگردانشان در شبهاى ماه رمضان كه بهار قرآن است داشتند ، مدّتى از وقت را براى اصلاح قواعد تجويدى قرار داده بودند كه افراد بخوانند و اشكالاتشان بر طرف شود و مخارج و صفات حروف و وقوف و نكات تجويدى ديگر را دقيقاً ياد بگيرند .
ميفرمودند : مؤمن در حال نماز بايد توجّهش به طور كامل به خداوند باشد و نبايد به الفاظ و قواعد تجويدى التفات كند كه از حضور قلب باز ماند ، و راه آن اينست كه قبل از نماز قواعد تجويدى را به شكل كامل بياموزد و براى د ملكه كند كه در حالت نماز بدون آنكه از توجّهش كاسته گردد همه را مراعات نمايد .
ركوع و سجودهايشان در نمازهاى واجب خصوصاً در جماعت ، زياد طولانى نبود و معمولًا يكبار يا سه بار تسبيحهء كبيره را همراه صلوات مىگفتند ، ولى در نوافل به مقتضاى حالشان متفاوت بود . قنوتشان نيز در نوافل طولانى بود و انواع مختلف دعاها را در آن مىخواندند و در نماز صبح گاهى ادعيهء واردهء توحيديّه را در قنوت مفصّلًا قرائت مىنمودند .
شاگردان خود را به نوافل يوميّه و ليليّه دستور ميدادند ( به برخى نيز فقط خصوص نوافل ليليّه را دستور ميدادند . ) و ميفرمودند : اگر كسى توان و نشاط دارد همهء پنجاه و يك ركعت نماز را بخواند و اگر نمىتواند نافلهء ليل را به هر شكل شده بجا آورد و از نوافل نهاريّه صلوة أوّابين « 1 » را كه هشت ركعت نافلهء ظهر است حتماً بخواند و اگر نشد چهار ركعت آن را بجا آورد .
كان رسول الله صلى الله عليه وآله و سلم لا يصلى بالنهار شيئا حتى
هامش
( 1 ) . « ءَاب يَؤوب » به معناى رجَع است و أوّابين به معناى توّابين است ؛ يعنى كسانىكه از غفلت خارج شده و به سوى خداوند بازگشت مىنمايند .