عَلَى الْإِنْسانِ حِينٌ مِنَ الدَّهْرِ .
« 1 »
و مستحبّ است انسان در شبانه روز لا أقلّ يك بار سورهء
قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ
را خوانده ، و بالمرّة ترك نكند .
در نمازهاى مستحبّى بالأخصّ در نماز شب ، از سور طُوَل مانند نسآء و مآئدة و امثالهما را بخواند . البتّه ميتوان يك سوره را تقسيم بر چند نماز كرد و قسمتى از آن را بعد از قرائت سورهء حمد قرائت نمود ، و يا مقدارى از آيات
يك سوره را اگرچه تمام نباشد قرائت نمود .
خواندن سورهء يس و صآفّات و ص و مريم و كهف و إسرآء و إبراهيم و امثالها ، و لَو با تفريق آنها ، در نمازهاى شب بسيار ممدوح است . آنچه نظر شرع است اينست كه : در نمازها قرآن بسيار خوانده شود ، بلكه اصل قوام نماز به خواندن هر جاى قرآن در نماز است ، و اصل توصيهء قرائت قرآن ، قرائتش در نماز است .
انسان نبايد به يك سورهء خاصّ مثل سورهء توحيد و يا قدر و يا نصر در تمام نمازهاى خود اكتفا كند ؛ اين موجب تضييع و مهجوريّت قرآن مىشود .
مقدارى را كه هر مسلمان از قرآن متحمّل است ، همان مقدارى است كه از بَر دارد و مىتواند از حفظ بخواند ؛ نه آن كه مىتواند به مصحف مراجعه كند و از روى آن بخواند . « 2 »
بر تجويد كاملًا مسلّط بودند و قواعد آن را به دقّت مراعات مىنمودند و به شاگردانشان نيز دستور داده بودند كه حتماً نكات تجويدى را مراعات كنند .
در مسجد قائم شبهاى سهشنبه برنامهء قرائت قرآن و تجويد داشتند . در مشهد
هامش
( 1 ) . تهذيبالأحكام ، طبع نجف ، ج 2 ، ص 95 ؛ و مداركالأحكام ، طبع سنگى ، ص 166 . ( تعليقه )
( 2 ) . نورملكوتقرآن ، ج 3 ، ص 323 و 324 .