نماز
اصل و اساس سلوك إلى الله نماز و توجّه به حضرت حقّ متعال است و از اين رو در قرآن كريم همواره در صفات مؤمنين بر دو مسألهء اصلى تأكيد مىشود : إقامهء صلوة و إيتاء زكات . إقامهء صلوة يعنى برپاداشتن نماز و ياد خدا و توجّه به مبدأ و انصراف از عالم كثرت ، و إيتاء زكات يعنى كندن و رهاكردن تعلّقات عالم طبع و گذشتن از ماسوىالله و سبكباربودن براى سفر و بالگشودن به سوى عالم بالا و رفيق أعلى .
نماز نور چشم اولياى خدا و آرامش قلب و جان آنهاست . از رسول گرامى اسلام صلّى الله عليه وآله وسلّم روايت است :
جُعِلَ قُرَّةُ عَيْنى فى الصَّلَوةِ . « 1 »
« روشنى چشم و آرامش و لذّت و سرور من در نماز قرار داده شده است . »
و نيز روايت است كه : چون هنگام نماز فرا مىرسيد حضرت خاتم الأنبياء صلّى الله عليه وآله وسلّم به بلال خطاب ميفرمود :
أَرِحْنا يا بِلالُ . « 2 »
« اى بلال با گفتن اذان ما را راحت نما . » تا با خواندن نماز و توجّه به حضرت حقّ از كدورت و خستگى عالم طبع خارج شويم .
به همين خاطر اگر كسى به نماز آنطور كه شايسته و بايسته است التفات
هامش
( 1 ) . خصال ، ج 1 ، ص 165 .
( 2 ) . بحارالأنوار ، ج 79 ، ص 193 .