هيچ وقت در ازاء منبر چيزى نگرفته و قبول نمىكردند .
زمانى كه در طهران ادارهء مسجد قائم را برعهده گرفته بودند ، از همان كودكى دست ما را مىگرفتند و همراه خود به مسجد مىبردند و ما هميشه پاى منبرهاى ايشان بوديم . مقيّد بودند كه به نمازجماعت اكتفاء نكنند ، بلكه براى مردم معارف و مكارم أخلاق و أحكام را بيان كنند ؛ فلذا در أيّام ماه مبارك رمضان و يا أيّام ديگرى كه ممهّد و مهيّا براى بيان معارف بود منبر مىرفتند - ألبتّه گاهى از ديگران نيز دعوت مىشد - منبرهائى پربار آن هم با بيان مفصّل و طولانى كه معمولًا بين يكساعتونيم تا دوساعت طول مىكشيد و گاهى از دوساعت نيز تجاوز ميكرد .
شبهاى سهشنبه تفسير آيه نور را مىگفتند . روزهاى جمعه صبح كه از منزل خارج مىشدند و به مسجد تشريف مىبردند تا ظهر در مسجد مىماندند و بعد از إقامهء نماز مراجعت مىكردند ، در اين فاصلهء زمانى كه حدود چهار تا پنج ساعت را استيعاب ميكرد جلسهء قراءت قرآن و بيان معارف بود كه با أذان ظهر و نماز خاتمه مىيافت .
مطالب و مباحث مورد نظر را با بيانى جذّاب و شفّاف و متوالى طرح مىنمودند . آيات قرآن كريم و روايات وارده از أئمّهءطاهرين عليهم السّلام و حكايات و سرگذشتهاى مستند از علماء ربّانى و اولياء إلهى و أشعار عرفاى ذوىالقدر و الإكرام در بيان محبّت به حضرت حقّ و معارف أصيل را ، با حفظ نظم و ارتباط منطقى آنها با سبكى بديع و دلنشين در سلك بيان مىآوردند ، و مستمعين خصوصاً در شبهاى سهشنبه بدون اينكه در خود احساس ملال و خستگى كنند يا گذر زمان را متوجّه شوند از اين شريعهء علوم ربّانى توشه مىگرفتند .
نمازگزاران مسجد تنها كسبه و أهل آن محل نبودند ، بلكه مسجد در
نور مجرد (يادنامه سيد محمد حسين حسينى طهرانى) (فارسى) — صفحة 98
مساهمون: السيد محمد صادق الطهراني
ص٩٨