« هر كس خداوند را بشناسد و به عظمت او اعتراف نمايد ، دهان خود را از سخن گفتن و بطنش را از طعام باز دارد و نفس خود را با روزهء در روز و قيام در شب رشد دهد . اصحاب گفتند : پدران و مادران ما به فدايت يا رسول الله . آيا ايشانند أولياء خدا ؟ حضرت فرمودند : أولياء خدا سكوت نمودند و سكوتشان فكر و تأمّل بود و سخن گفتند و سخنشان ذكر و ياد خدا بود و نگريستند و نگاهشان عبرت و اندرز بود و با ديگران به گفتگو پرداختند و كلامشان حكمت بود و در بين مردم حركت كردند و حركتشان موجب بركت بود ، و اگر نبود أجلهايى كه خداوند برايشان مقدّر نموده ، أرواح ايشان در بدنهايشان قرار و آرامش نمىيافت و به واسطهء خوف ايشان از عذاب و شوقشان به ثواب جانهايشان مفارقت مىنمود . »
هامش
-يا أُولِي الْأَبْصارِ .و سابعُها : النّطقُ بالحِكمة و المرادُ بها ما تضَمَّن صلاحَ النّشأتينِ أو صلاحَ النّشأة الاخرى من العلوم و المعَارف .
أمّا ما تضمّن صلاحَ الحالِ فى الدّنيا فقط فلَيس مِن الحِكمةِ فى شىءٍ .
و ثامنُها : وُصولُ بركتِهم إلى النّاس .
و تاسعُها و عاشرُها : الخوفُ و الرّجآء .
و هذه الصّفاتُ العَشرُ إذا اعتَبرتَها وَجَدتَها امّهاتِ صفاتِ السّآئرينَ إلى اللهِ ، يسَّرَ اللهُ لنا الاتّصافَ بها بمنّه و كرمِه و جودِه . » انتهى كلامه ملخّصًا . ( الأربعين ، ص 78 و 79 )