فتاوا با يكديگر مخالف باشند و هر يك بر أساس مدركات خود حكم شرعى را استخراج نمايد . ممكناست در برخى حال احتياط غلبه داشته باشد و مانند مرحوم أنصارى كه علّامهء والد مىفرمودند : ايشان آنقدر به آداب شرعى مقيّد بودند و در مراعات حدود شرع دقّت به خرج مىدادند كه به نظر من گاه زيادهروى به نظر مىآمد . و در برخى همچون مرحوم سيّدبنطاووس حال إستخاره غالب باشد . و در برخى به كيفيّت ديگر اين معانى ظهور نمايد . آنچه مهمّاست اينستكه همهء اين امور ظهور همان نور توحيد حضرت أحديّت در نفوس أولياء خداست كه در هر يك به حسب عين ثابت وى به شكلى طلوع مىكند و همهء اين نفوس از شوائب أنانيّت و كدورت مطلقاً طاهر بوده و خود را نشان نداده بلكه به قدر ظرف خود ، آينهدار جمال محبوب مىباشند .
روى همين جهت است كه اين أوليا ، اگرچه داراى مقام مختصّ به أهلبيت عليهم السّلام نيستند و نفوس را از نزديكترين راه و با سريعترين سير حركت ندهند ، ولى هيچ گاه نفسى را از مسير عبوديّت خارج ننموده و در مسير مخالف سير نمىدهند . و از زلل و لغزش در أمر تربيت مصون بوده و از ايشان جز خير صادر نمىشود و كسى كه خود را به ايشان بسپارد با كمال طمأنينه و آرامش به سوى مقصد حركت خواهد كرد و ميداند كه نهايت اين سير فرودآمدن بر آستان حرم امن و أمان إلهى و رسيدن به فوز لقاءالله و زيارت جمال حضرت حقّ است .
و به عبارت ديگر اگرچه از نقطهءنظر تكوين و عالم آفرينش فعل همهء موجودات فعل خداست و فعل خداوند عين حقّ است ، ولى چون هر موجودى به قدر ظرف خود نور خداوند را به نمايش مىگذارد و نفوس كسانى كه به درجهء عبوديّت محضه و فناء تام نرسيدهاند ، آينهء صافى براى نشاندادن نور إلهى نيست ، آثار و أعمالى كه از آنها سر مىزند گاه منجرّ به دورشدن از
نور مجرد (يادنامه سيد محمد حسين حسينى طهرانى) (فارسى) — صفحة 562
مساهمون: السيد محمد صادق الطهراني
ص٥٦٢