اين دو ، به توجّه به نفس نيز كه انشاءالله در مباحث بعدى بدان اشاره خواهد شد - دستور مىدادند ؛ و بدين جهت طريقهء ايشان از طريقهء مرحوم أنصارى أكمل و أتمّ بود .
يكى از موارد ديگرى كه نشانگر علوّ و عظمت مقام حضرت آقاى حدّاد است ، مطلبى است كه مرحوم علّامهء والد در شرح زيارت حضرت آقاى حدّاد از مزار مرحوم حضرت آية الله حاج شيخ محمّد بهارى قدّسسرّه در همدان مرقوم فرمودهاند ، مىفرمايند : « در ميان قبرها كه مىگشتند ، بنده با ايشان تنها در جلو بودم و بقيّهء رفقا به فاصلهاى از پشت مىآمدند ، حضرت آقا به من فرمودند : ما شنيده بوديم كه مرحوم أنصارى بدين قبرستان سر مزار مرحوم حاج شيخ محمّد بهارى زياد مىآمدهاست و چهبسا از همدان كه تا بهار دو فرسخ است پياده مىآمدهاست . اين آمدنها براى جلب روحانيّت و استمداد از روح او بايد بوده باشد ؛ اينك معلوم شد مرحوم بهارى آن مقدار درجهاى را نداشته است كه مرحوم أنصارى از روح او استمداد كند و گمشدهء خود را بجويد ، مرحومأنصارى پى من مىگشته است و براى استشمام اين بو در اين ساعت و در اين مكان ، اين راه را طىّ مىنموده است . » « 1 »
اين عبارت نوريّه سخنى بسياربسيار بلند و در افقى بس عظيم بوده و حكايت از عظمت غيرقابل وصف حضرت آقاى حدّاد دارد كه آقاى أنصارى اين مسير را به شوق استشمام رائحهء دلانگيز توحيد و ملكوت ايشان طىّ مىنمودهاند .
البتّه فهم اين حقيقت براى غير أهل الله ، كه هنوز در حجاب پندار و در ميان تارها و لعابهاى أوهام و خيالات خود بسر برده و روزنهاى به عوالم ماوراى
هامش
( 1 ) . روحمجرّد ، ص 157 .