« ارزش أعمال فقط به نيّتهاست و بهرهء هر انسانى همانست كه در نيّت آوردهاست ؛ پس هر كس هجرت او به سوى خدا و رسولخدا بودهاست ، هجرتش به سوى خدا و رسولخدااست . و هر كس كه هجرتش به سوى دنيايىاست كه بدان برسد يا زنى كه وى را به نكاح خود درآورد ، پس هجرت او به سوى همان خواهد بود . »
مىفرمودند : روزىِ طلبه را خداى رزّاق ضمانت كردهاست . اگر انسان يقين خود را قوى كند و قناعت را پيشهء خود سازد و به وظيفهاش عمل كند خواهد ديد كه چگونه خداوند او را در سايهء عنايت و مهر خود گرفته و از خزانهء غيب و رحمت بىمنتهايش روزى او را مىرساند .
فلذا اگر براى مجالس متعدّدى از او دعوت شد ، در مقام ترجيح و انتخاب ، بايد جهات معنوى را بر جهات مادّى مقدّم بدارد ؛ به فرض اگر در يكى از مجالس وجهى پرداخت نمىشود ولى افراد مشتاق بيشترى كه تشنهء معارف هستند در آن مجلس حضور مىيابند ، و مجلس دوّم فاقد اين مزيّت است ولى وجهى در آن پرداخت مىشود ، بايد همان مجلس أوّل را اختيار كند .
مىفرمودند : گرفتن وجه مانعى ندارد ولى به عنوان هديّه ، نه در إزاى منبر و بيان مطالب ؛ زيرا برخى از مطالب كه بر فراز منبر گفتهمىشود ، تبليغ و تعليم آن بر گوينده و تعلّم آن بر مستمع واجب است و از اين جهت دريافت وجه در قبال آن خلاف احتياط است .
مرحوم آقاى مجتهدى نقل مىكردند كه بعضى از أعاظم أهل منبر براى اين كه وجهى را كه در قبال منبر دريافت مىكنند ، تصحيح نمايند و از طرفى رعايت احتياط را كرده باشند مىگفتند : ما تا پاى منبر در ازاى مبلغى كه داده مىشود مىرويم ولى بالاى منبر براى خدا صحبت مىكنيم !
حضرت علّامهء والد رضوان الله عليه مىفرمودند : اين طريق صحيح
نور مجرد (يادنامه سيد محمد حسين حسينى طهرانى) (فارسى) — صفحة 193
مساهمون: السيد محمد صادق الطهراني
ص١٩٣