اوّل : مهمترين أمرى كه رعايت آن را ضرورى دانسته و آن را ركن و أساس و بنيان هر عبادتى مىشمردند ، كيمياى إخلاص مىباشد . أهل منبر بايد خود و عمل خود را براى خدا خالص كنند ، چه اينكه اگر كلامى به دل مىنشيند و در جان مخاطب أثر و نشانى از خود بجاى مىگذارد و او را به سوى خدا و عوالم ربوبى سوق مىدهد ، همه از يُمن گوهر ناياب إخلاص است .
بايد ضمير و سرّ خود را از حظوظ دنيوى فارغ كرده و تنها حضرت حقّ را غايت براى أعمال خود قرار دهند و أبداً به جهات مادّى و أعراض دنيوى و زخارف و متاع و اعتبارات موهوم عالم غرور توجّهى نكنند ؛ چرا كه اگر داعى و انگيزه از منبر ، كسب شهرت يا أخذ و دريافت وجهى باشد ، اين منبر مفيد نخواهد بود و چهبسا نتيجهء عكس دهد ؛ زيرا إذا طابَتِ العُيُونُ طابَتِ الأنهارُ .
« نهرها زمانى پاك و طيّب مىشود كه سرچشمهها پاك و طاهر گردد . »
از حضرت رسولأكرم صلّى الله عليه و آله وسلّم روايتشدهاست كه فرمودند :
إنَّما الْأَعْمالُ بِالنّيّاتِ وَ لِكُلِّ امْرِئٍ ما نَوَى ؛ فَمَنْ كانَتْ هِجْرَتُهُ إلَى اللَهِ وَ رَسُولِهِ فَهِجْرَتُهُ إلَى اللَهِ وَ رَسُولِهِ . وَ مَنْ كانَتْ هِجْرَتُهُ إلَى دُنْيا يُصيبُها أوِ امْرَأَةٍ يَتَزَوَّجُها ، فَهِجْرَتُهُ إلَى ما هاجَرَ إلَيْهِ . « 1 »
هامش
( 1 ) . مستدركالوسآئل ، ج 1 ، أبواب مقدّمةالعبادات ، باب پنجم ، ص 90 ، ح 5 ، از مصباحالشّريعة ؛ و ج 4 ، كتابالصّلوة ، أبوابالنيّة ، باب أوّل ، ص 131 ، ح 3 ، از دعآئمالإسلام .
علّامهء والد رحمة الله عليه در معادشناسى ، ج 3 ، ص 107 پس از نقل اين حديث مىفرمايند : « شهيد ثانى فرموده است : اين خبر از اصول إسلام و يكى از پايههاى آن و اوّل ستون آنست . - تا آنكه گفته است : و سلف ما و جماعتى از تابعين آنها دوست داشتند كه مصنّفات خود را با اين حديث شروع كنند براى آنكه خواننده را بر حسن نيّت و تصحيح آن ، و اهتمام و اعتناء به آن آگاه سازند . »