را به گوش جان آنان مىرسانند و دلها را به خدا پيوند مىزنند .
گرفتاران در دام هوىوهوس و غرور و استكبار را كه جز ظاهرى از حيات دنيا نمىدانند و تنها مشغول به تمتّع از حسّ و إعمال غريزه هستند و قدمى از عالم طبع و مادّه فراتر نگذاشتهاند ، به فنا و زوال و خرابى دنيا و اهل آن هشدار داده ، به آيات :
كَمْ تَرَكُوا مِنْ جَنَّاتٍ وَ عُيُونٍ
*
وَ زُرُوعٍ وَ مَقامٍ كَرِيمٍ
*
وَ نَعْمَةٍ كانُوا فِيها فاكِهِينَ
*
كَذلِكَ وَ أَوْرَثْناها قَوْماً آخَرِينَ
*
فَما بَكَتْ عَلَيْهِمُ السَّماءُ وَ الْأَرْضُ وَ ما كانُوا مُنْظَرِينَ
« 1 » بيدار مىسازند .
اين سفيران توحيد و مبلّغان علوم و معارف إسلام كه در إبلاغ و تبليغ اين رسالت بزرگ كوتاهى ننموده و خسته نشدند و محروميّتها و مقابلهء انسانهاى جاهل را تحمّل نموده و صبر و پايدارى نشان دادند و بر اذيّت و آزار و استهزاء مردمان متكبّر و مغرور و سفيه شكيبا بودند و كريمانه از آنها گذشتند ، در قيامت مقامى بس ارجمند و رفيع دارند و طعم شيرين اين صبر جميل و ايثار و فداكارى را مىچشند ؛ هَنيئًا لِأرْبابِ النَّعيمِ نَعِيمُهُم .
در مشكوةالأنوار از رسولخدا صلّى الله عليه و آله وسلّم نقل مىكند كه فرمودند :
أَلَا أُحَدِّثُكُمْ عَنْ أَقْوَامٍ لَيْسُوا بِأَنْبِيآءَ وَ لَاشُهَدآءَ ، يَغْبِطُهُمْ يَوْمَ الْقِيَمَةِ الْأَنبيآءُ وَ الشُّهَدآءُ بِمَنازِلِهِمْ مِنَ اللَهِ ، عَلَى مَنابِرَ مِنْ نورٍ ؟ ! قيلَ : مَنْ هُمْ يا رَسولَاللَهِ ؟
هامش
( 1 ) . آيات 25 تا 29 ، از سورهء 44 : الدّخان : « چه بسيار باغها و چشمههايى كه از خود به جاى گذاشتند و زراعتها و مكانهاى زيبا و با ارزش و آسايشى كه در آن غرق بودند . اينچنين بود و آنچه از ايشان به جاى ماند ميراث أقوام ديگرى قرار داديم ، پس آسمان و زمين برايشان گريه ننمودند و ايشان مهلتى نيافتند . »