تبليغ
بعد از نبىّ مكرّم إسلام و أئمّهء طاهرين صلوات الله عليهم أجمعين بخصوص در زمان غيبت حضرت حجّة بن الحسن العسكرى عجّل الله تعالى فرجهالشّريف ، اين شاگردان و تربيتيافتگان مكتب توحيدى حضرات معصومين عليهم السّلام هستند كه لواى هدايت و ارشاد و دستگيرى از خلق و تبليغ رسالات حضرت حقّ را بر دوش خود حمل مىكنند .
در مقام تبشير و إنذار گاهى آيات رحمت را تلاوت كرده و مؤمنين را به وعدهء بهشت و جوار قرب خدا و وصول به منبع حقيقت دلشاد مىسازند و گاهى آيات عذاب و انتقام را بر گناهگاران و سركشان عنود و لجوج خوانده و آنان را از عذاب دوزخ و گرفتارشدن در حبل انتقام إنذارمىدهند و برحذر مىدارند .
از آيات مغفرت و آمرزش كه از چشمهء رحمت پروردگار جارىشدهاست مرهمى مىسازند و بر دلهاى مجروح از وسوسههاى شيطان و خسته و گرفتار در گرداب نفس و هواجس آن مىگذارند .
نويد حضرت حقّ به :
قُلْ يا عِبادِيَ الَّذِينَ أَسْرَفُوا عَلى أَنْفُسِهِمْ لا تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَةِ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمِيعاً إِنَّهُ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِيمُ
« 1 »
هامش
( 1 ) . آيه 53 از سورهء 39 : الزّمر : « بگو اى بندگان من كه بر جانهاى خود إسراف لكردهايد ، از رحمت خداوند نا اميد نباشيد ؛ زيرا حقّاً خداوند همهء گناهان را مىآمرزد و حقّاً تنها او آمرزنده و مهربان است . »