شيطانيّه غرق و هلاك شود و قوم و ملّتى را نيز مبتلا به خسران و شقاوت أبدى كند .
وقتى مجتهد شد اگر صاحب ملكهء تقوى و عبوديّت نباشد ، اگر فاقد مقام خوف و خشيت از حضرت حقّ باشد ، اگر صاحب قلب سليم نباشد ، آنگاه طبق آراء و أهواء خود اجتهاد و استنباط مىكند . مجتهد همانند خيّاطى است كه ميتواند به هر شكل كه بخواهد لباس را بدوزد ، ميتواند لباس حياء و عفّت بدوزد يا لباس بىحيائى و بىعفّتى . عالم وقتى به درجهء اجتهاد رسيد ، هم ميتواند طبق رضاى خدا عمل كند و استنباطش صحيح و فتوايش بر محور كتاب و سنّت باشد و هم ميتواند بر أساس أهواء و أميال نفسانى خود ، حكم خدا را بِبُرد و بدوزد و به شكل دلخواه خود درآورد .
مىفرمودند : اين رشته خيلى دقيق و خطير است . پست و منصب و شغل نيست كه بگوئيم ديگران مشاغلى دارند و ما هم شغل خود را تحصيل علوم دينى قرار مىدهيم و عمر خود را در اين امر مىگذرانيم .
غرض و مقصود از تحصيل علوم و معارف إلهيّه ابتدا هدايتيافتن خود انسان و وصول به مقام توحيد حضرت حقّ و كمال انسانى و بعد از آن هدايت و دستگيرى از خلق و تعليم و تزكيهء آنان است ؛ لذا انسان بايد خيلى مراقب باشد كه با اين نفوس چه مىكند و چگونه آنها را تربيتميكند كه خراب و ضايع نشوند !
اين رشته از رشتهء طبّ كه دقيقترين رشتههاى علوم مادّى است ، دقيقتر و مهمتر است ؛ طبيب ، أمراض جسمانى مردم را معالجه و درمان مىكند ، ولى در اين رشته ، سخن از أمراض روحى مردم است .
اگر كسى در علم طبّ وارد شد ولى قصد واقعى او از تحصيل معالجهء مردم نبود بلكه براى زندگى و مال و مقام و أمثال آن درس خواند ، اين شخص با جان مردم بازى مىكند و در حقيقت دزدىاست كه به لباس صاحبخانه درآمده و
نور مجرد (يادنامه سيد محمد حسين حسينى طهرانى) (فارسى) — صفحة 149
مساهمون: السيد محمد صادق الطهراني
ص١٤٩