لزوم توجّه به عرفان عملى در حوزه
علّامهء والد رحمة الله عليه علاوه بر ترغيب و تشويق به تحصيل علم به وجه أحسن ، همچنين تطهير سرّ و باطن و تهذيبنفس از رذائل اخلاقى و خصال مذمومه و تحليهء آن به زيور توحيد حضرت حقّ و مكارم اخلاق را براى طالب علم ، امرى ضرورى و لازم مىدانستند . اكتفاءنمودن به علوم رسمى و ظاهرى و معافكردن بدن از عبادت و تعطيلساختن اين عالم جزئى از تجلّى أنوار إلهيّه و محرومساختن جان و روح از شراب معرفت را ، مذمّت مىكردند .
بسيار تأسف مىخوردند كه چرا در حوزههاى علميّه ، حوزهء حكمت و عرفانعملى نيست ؟ چرا حوزهاى با عنوان أخلاق و عرفان حضرت حقّ وجود ندارد ، تا عالمان ربّانى و وارسته و معلّمان توحيد كه خود ساليان سال در تحت تربيت بوده و منوّر به نور توحيد و تجلّيات جماليّه و جلاليّه شدهاند ، حلقههاى درس عرفان تشكيل دهند و طالبان علم را همراه با خود در آبشخوار و شريعهء توحيد حضرت حقّ برده و جانشان را از وحدت سيراب نمايند و طلّاب مشتاق ومستعدّ از ضمير روشن آنان در حركت بسوى خدا مدد بگيرند ، چرا ؟ !
خيره آن ديده كه آبش نبرد گريهء عشق * تيره آن دل كه در او شمع محبّت نبود