شوند كه براى خود ايشان يا براى جامعهء إسلامى مفيد باشد .
زنان بايد يا در علوم دين كه شناخت راه بندگى و انسانسازى است به تحصيل بپردازند يا در علوم و فنونى كه مختصّ به زنان است ، همچون رشتههاى مختلف طبّ و جرّاحى و سائر امورى كه مورد احتياج زنان است تحصيل كنند ؛ چرا كه اگر در اين نوع رشتهها زنان متخصّص نداشته باشيم ، زنان مسلمان مجبور خواهند شد براى درمان و علاج و رفعاحتياجات خود ، به مردان مراجعه كرده و ارتباط با نامحرم و أجنبى پيدا كنند ؛ و اين امر خلاف شريعت مقدّسه است .
و نيز مىفرمودند : در برخى از رشتههايى كه در جنگ با دشمنان و دفاع از كيان إسلام لازم و مفيد است بايد عدّهاى از زنان متخصّص باشند تا در مواقع ضرورت وظيفهء خود را انجام دهند . « 1 »
هامش
( 1 ) . در رسالهء بديعه مىفرمايند : « البتّه لازم است كه زنان امور پرستارى و مداواى مجروحين مثل شكستهبندى و زخمبندى و تزريقات را فرا گيرند تا بتوانند به مجروحين كمك كنند . همچنين تعيين گروه خون و بعضى از اقسام جرّاحى را بدانند تا بتوانند در اين موارد مفيد واقع گردند . البتّه اين كمكها كفايةً برعهدهء آنهاست . بلكه در اين زمان بايد امورفنّى ، برق ، مكانيكى ، مخابرات و بىسيم و ديگر امور را با همهء أنواعش ، بياموزند تا از آنها در جنگهاى اسلامى استفاده شود . و اشكالى ندارد كه فنون نظامى را نيز بياموزند ، براى استفاده در مواردى كه نياز به دفاع از حريم خود و مؤمنين داشته باشند ، در اقسام جهاد واجب بر آنها . »
و در تعليقه مىفرمايند : « ناگفته نماند تمام اين مطالب كه ذكر شد ، در صورتى است كه زنان با مردان آميزش پيدا نكنند و هر كدام به كار خود مشغول بوده از اختلاط هم بپرهيزند . همچنين جائز نيست زنان در هنگام مداواى مردان ، نظر بر مواضع محرّم آنان بيندازند و يا بدن آنها را لمس كنند ، مگر در مواقع ضرورت . »
و نيز مىفرمايند : « و چنين گمان نرود كه فراگيرى فنون جنگ براى زنان و رزمآزمائى ، -