ترغيب به تحصيل علم در حوزه و شرائط آن
علم دين أشرف و أفضل علوم و ضامن سعادت دنيا و آخرت انسان است . از اين رو حضرت علّامهء والد قدّس الله نفسه القدسيّة ، فرزندان خود و آشنايان را براى طلب و تحصيل اين علم ، بسيار ترغيب و تشويق نموده و بدان سفارش مىفرمودند .
زيرا تفقّه در دين و انذار و تخويف مردم از شرك و بتپرستى و متابعت هوا و هوس و دعوت آنان براى حركت در سبل سلام و همنوائى با ناموس كلّى عالم هستى در ترنّم به نغمهء توحيد ، از أهمّ واجبات و تكاليف شرعيّه مىباشد كه در هر زمان بايد گروهى از مؤمنان براى انجام اين واجب قيام كنند تا حدّى كه اين عدّه حتّى حقّ شركت درجهاد را نداشته و بايد به جاى آن به تحصيل بپردازند . و اين معنا به خوبى از آيه كريمهء سورهء توبه ، معروف به آيه نَفْر استفاده مىشود « 1 » :
وَ ما كانَ الْمُؤْمِنُونَ لِيَنْفِرُوا كَافَّةً فَلَوْ لا نَفَرَ مِنْ كُلِّ فِرْقَةٍ مِنْهُمْ طائِفَةٌ لِيَتَفَقَّهُوا فِي الدِّينِ وَ لِيُنْذِرُوا قَوْمَهُمْ إِذا رَجَعُوا إِلَيْهِمْ لَعَلَّهُمْ
هامش
( 1 ) . تفصيل اين مطلب را مرحوم علّامهء والد قدّسسرّه ، در جلد دوّم ولايت فقيه در حكومت اسلام ، ص 184 و 185 بيان فرمودهاند .