دادند .
آرى ! حضرت ايشان ، مصداق أعلى و حقيقى طالب علم در اين روايت شريفه بودند كه :
مَنْهومانِ لا يَشْبَعانِ طالِبُ عِلْمٍ وَ طالِبُ دُنْيا . « 1 »
« دو گرسنه هرگز سير نمىشوند ، يكى جويندهء علم و ديگرى طالب دنيا . » حقيقةً عاشق و شيفتهء علم بودند ، حتّى هنگام خواب و استراحت با كتاب به بستر مىرفتند و مدّتى مطالعه كرده و بعد مشغول به أذكار خواب مىشدند .
دورهء شريفهء علوم و معارف اسلام ثمرهء همان مجاهدتها و بيدارىها و مشقّتهائى است كه ايشان در طول دوران تحصيل و عمر شريف خود متحمّل شدند ، دورهء علوم و معارفى كه هر ورقى از اوراق زرّين آن خود مكاشفهاى إلهى است ، چرا كه پرده از علم و حيات و قدرت و اراده و اختيار حضرت حقّ برمىدارد .
علماء ربّانى و سالكان راه رفته ، گمشده و مقصود خويش را در ميان سطور نورانى آن مىيابند و كلمات طيّبه و نورانى آن ، سوختگان عالم را آتش مىزند و عاشقان دلسوخته و دلخسته را كه در آتش هجران مىسوزند تسكين مىدهد و آرام و قرار مىبخشد .
عجيب است كه هر گاه انسان چند ورقى از آن را مىخواند ، رين و چرك معاصى و كدورات عالم طبع و كثرت را از دلها مىزدايد و او را به سوى خدا و عالم نور و اطلاق و تجرّد سوق مىدهد ؛ آرى ! اين نيست مگر اينكه اين كلمات إلهيّه و عبارات عرشيّه از مصدر ولايت و آبشخوار توحيد سرچشمه گرفته كه سوزش و عطش باطنى تشنهكامان زلال حقائق ربّانى و معارف إلهيّه را فرو مىنشاند .
هامش
( 1 ) . نهجالبلاغة ، ص 556 ، كلمات قصار ، شماره 457 .