و تصاويرى از آن دوران در دست است كه وى را با لباس بلند و عبا و عمامه مزيّن ساختهاند .
انديشه و تدبّر
ايشان از همان كودكى اهل دقّت و تفكّر و توجّه عميق به مسائل پيرامون خود بودند و از چيزى به سادگى نمىگذشتند .
مىنويسند :
حقير در سنّ طفوليّت با مرحوم پدرم شبى در يك مجمع علمى كه ميهمان بودند رفتيم ، در آنجا در ضمن مذاكرات سخن از اين موضوع به عمل آمد كه در كتب علمى نوشته شده است كه « پينهدوز » سمّى است . . . اين معنى در ذهن ما بود كه خداوندا چرا يك موجود سمّى را خلق فرمودى ؟ - كه در لابلاى سبزىها و انگورها ممكن است نادانسته خورده شود و ايجاب خطر كند - تا بالأخره بعد از كاوش در سنّ جوانى معلوم شد كه اين حيوان جنسا سمّى نيست ؛ خداوند آن را براى دفع سموم از گياهان آفريده است و براى ميكرب زدائى خلق كرده است كه دائما روى دانههاى انگور و بر ساقههاى سبزيجات حركت مىكند . . . و سمومات را مىخورد و گياه را استرليزه مىكند و بالنّتيجه بدنِ خودش مجمع سموم مىشود . . . « 1 »
همچنين در آن سنين كودكى به پرورش كرم ابريشم و دقّت در احوال آن علاقهمند بودند كه در كتاب « معاد شناسى » در مباحث مربوط به مرگ ، مراحل و حالات مختلف انسان در مرگ و برزخ و قيامت را طىّ چند صفحه بطور مشروح و با دقّت و ظرافت ، به حالات مختلف كرم ابريشم و مرگ ابتدائى اين حيوان و دفن وى در پيله و حيات مجدّدش در قالب پروانه تشبيه مىنمايند ؛ و در ضمن
هامش
( 1 ) « معاد شناسى » ج 5 ، ص 276