با بيانى رسا و منطقى محكوم نموده ، بر حفظ ارزشها و نگاه هوشيارانه به همه مسائل و حوادث تأكيد فرمودند و اين گونه نوشتند :
« . . . بطور استثنائى و به عنوان ثانوى زن حق دارد صداى خود را بلند كند و در برابر مردان پرخاش خود را از ظالم در ظلمى كه به وى رسيده است جهرا و علنا اعلام نمايد . نه آنكه هر وقت و همه جا و به هر شرطى ميتواند در متينگها شركت كند و خطبه بخواند و دوش به دوش مردان قدم بردارد .
اين عمل خلاف اسلام است . و خلاف بُنيه و سازمان فطرى و خلقى زن و خلاف مصالح و عوائد اوست . بلند نمودن زن صداى خود را در شرائط عادى در ميان مردان در سخنرانىها ، و شركت در مجالس و محافل مردان و يا مجالس و محافلى كه در آن زن و مرد وجود دارند ، خلاف نصوص صريحه وارده در اسلام است .
تشخيص صحيح موارد
و بايد بسيار متوجّه بود كه خداى ناكرده مبادا ما در راه پيشرفت و تكامل اسلامى خود گامهائى برداريم كه ما را به عقب ببرد و به سوى قهقرا و جاهليّت بكشاند ؛ و به عوضِ ثمره زيبا و ميوه شيرين حيات اسلام كه بايد بدست آوريم و در سايه درخت پر ثمر آن بيارميم ، خداى ناكرده همان أعمال و شيوههاى كفر و رسوم و آداب جاهلى و بربرى و غربى به نام اسلام و به نام سردار رشيد و دلاور و يگانه زن عالم بشريّت و شير زن دلاور صحنههاى مبارزه با كفر و إلحاد يعنى زينب كبرى سلام الله عليها در ما به ظهور برسد ، و ما در شرائط عادى زنان را در مجالس مردان براى تعليم و تربيت و يا براى تفسير و تاريخ و يا براى موعظه و سخنرانى و غيرها شركت دهيم آنگاه بگوئيم : چه اشكالى دارد ؟ فاطمه زهراء هم به مسجد رفت و در برابر مردان خطبه خواند ، دختر عزيزش زينب هم در خيابانهاى كوفه در برابر سيل جمعيّت مردان خطبه خواند ؛ و هم در شام در مجلس يزيد در برابر مردان خطبه خواند و حرف زد و سخن گفت ، و