و انتخاب بهترين معنى مناسب با مقام ؛ نقش اساسى دارد . و آقا بر اين مطلب تأكيد داشتند ، و خودشان اوّلًا براى فهم معنى كلمه به كتابهاى اصلى لغت مراجعه ميكردند و از استناد به كتب لغت رده دوّم و سوّم پرهيز داشتند .
و ثانيا در مقام فهم مطلب ، تنها به مراجعه به يك كتاب اكتفا نمىكردند بلكه چندين كتاب اصلى و ريشهاى در لغت را ملاحظه مىنمودند .
و ثالثا به دنبال ريشه اصلى لغت بوده و تا آنجائى كه اين ريشهيابى در تعميق فهم مطلب تأثير داشت آن را رديابى ميكردند . مثلًا در مبحث ولايت با بيان ريشه لغوى « ولىّ » ، بحث را زيبا و گويا مطرح كرده اثبات مىنمايند كه « ولىّ الله » كسى است كه بين او و خدا فاصله و حجابى نباشد . « 1 »
و رابعا در ترجمه آيات و روايات اگر لغتى به كار رفته بود كه چند معنى داشت و از ميان آنها دو يا سه معنى با متن هماهنگ بود ، آن چند معنى را با لطافتى خاص در ترجمه مىگنجاندند ، كه فقط آگاهان به مطلب از اين دقّت و گسترده نگرى مطّلع مىشوند .
و خامسا به كتابهاى لغوى مورد عنايت بزرگان توجّه خاص داشتند . چنانچه در همان مبحث ولايت در بيان معنى لغوى آن از كتب ارزشمند لغت ، سه كتاب را بالخصوص نام برده و نقل مىكنند كه مرحوم آية الله بروجردى رحمة الله عليه در بين كتابهاى لغت به اين سه كتاب اتّكاء و اعتناء فوق العاده داشتند و هميشه در دسترس ايشان بود و مورد مطالعه قرار ميدادند : « لسان العرب » ، « صحاح اللغة » ، « مصباح المنير » . « 2 »
(
هامش
( 1 ) رجوع شود به كتاب « امام شناسى » ج 5 ، درس 61 و 62 ؛ و كتاب « ولايت فقيه در حكومت اسلام » ج 1 ، درس اوّل
( 2 ) . « ولايت فقيه در حكومت إسلام » ج 1 ، ص 16 ؛ « جنگ خطّى 6 » ص 211