بر اساس همين خطّ سير مبارك است كه عالمان بزرگ همواره توجّه خاصّى به اين ميدان جهاد و مبارزه داشتند و از توجّه به شاعران بزرگ و طرح اشعار معرفتى و ولائى آنان غافل نبوده ، و بعضا نيز در سرودن اشعار نغز و حماسى به ميدان آمده و آثارى گرانبها خلق نمودهاند ، كه پرداختن به شرح حال ايشان در زمينه شعر و ادب و جمعآورى برخى نمونهها در ميان آثارشان ، كارى است ارزشمند كه فضائى ديگر و تلاشى جدّى مىطلبد .
مرحوم حضرت آقا نيز در اين زمينه ذوقى سرشار و حسن انتخابى عالى داشتند . اشعار فراوان عربى و فارسى كه در آثارشان به مناسبتهاى مختلف آوردهاند ، نشانه گستره اين ذوق ادبى است ، كه مراجعه به كتابهايشان ما را از ارائه نمونه بىنياز مىنمايد . و اين در حالى است كه گزيده اشعار انتخابى ايشان كه در جُنگهاى خطّى خود آوردهاند ، أعمّ از قصيده ، غزل ، رباعى و تك بيتىهاى توحيدى و شيرين و آبدار و مدائح و مراثى ، چندين برابر نمونههائى است كه در خلال مباحث كتابهاى خود ارائه نمودهاند .
البتّه ايشان در زمينه سرودن شعر تنها يك اثر دارند كه در حال و هوائى خاص و بر اساس جذبهاى توحيدى و ولائى و با توجّه تامّ به مفاد و معنى سروده شده است .
اين شعر در مدح و ثناى سيّد و سالار جوانان بهشت حضرت سيّد الشّهداء أبى عبد الله الحسين عليه الصّلوة و السّلام است كه در شب ميلاد حضرت سروده شده و مردّف به جمله زيباى « حسين است و بس » مىباشد .
در رابطه با اين شعر قضيّهاى از ايشان نقل شده است كه : روزى از ايشان سؤال مىشود : آيا غير از شعر « حسين است و بس » سروده ديگرى نيز داريد ؟ ايشان در جواب با ملاحت و لطافت خاصّى ميفرمايند : « حسين است و بس
آيت نور (يادنامه عارف بالله حضرت علامه آية الله حاج سيد محمد حسين حسينى طهرانى) — صفحة 429
مساهمون: جمعى از فضلا
ص٤٢٩