شده است و خود قرآن بر اين امر تأكيد دارد و در آيات متعدّد از زواياى مختلف آن را مطرح مىسازد و بر عربى مبين بودنش تأكيد مىكند :
بِلِسانٍ عَرَبِيٍّ مُبِينٍ
« 1 »
،
وَ هذا لِسانٌ عَرَبِيٌّ مُبِينٌ
« 2 » ؛ و بر سلامتش از هر گونه نارسائى و كجى و اعوجاج پافشارى مىنمايد :
قُرْآناً عَرَبِيًّا غَيْرَ ذِي عِوَجٍ
« 3 »
؛
و آن را معيار امكان تعقّل و انديشه در قرآن معرّفى ميفرمايد :
إِنَّا جَعَلْناهُ قُرْآناً عَرَبِيًّا لَعَلَّكُمْ تَعْقِلُونَ
« 4 » ؛
و با توجّه به اينكه روايات پيامبر اكرم و ائمّه عليهم الصّلوة و السّلام به عربى بيان شده ، و آنان فصيحترين انسانها در سخنورى بودهاند ، كه عاليترين مفاهيم را در عاليترين قالبها بيان ميفرمودند ؛ و أمير المؤمنين عليه السّلام فرمودند : ما فرمانروايان سخن هستيم كه درخت پر ثمر كلام ريشه در ما دارد و شاخههايش نيز بر ما سايه افكنده است ، جاى ديگر خبرى نيست : وَ إنَّا لأُمَرَآءُ الْكَلَامِ ، وَ فِينَا تَنَشَّبَتْ عُرُوقُهُ وَ عَلَيْنَا تَهَدَّلَتْ غُصُونُه « 5 » و خود آن بزرگواران به پيروان خود در ثبت احاديث تأكيد فرمودند كه كلمات ما را اعراب دهيد و صحيح و درست تلفّظ كنيد و بنويسيد ، زيرا كه سخن و كلام ما ، فصيح است : أَعْرِبُوا حَدِيثَنَا فَإنَّا قوْمٌ فُصَحَآء « 6 » ؛ و چون ريشه اساسى تمامى معارف الهى و أحكام و آداب اسلامى دو منبع عظيم قرآن و حديث است كه رسول خدا صلّى الله عليه و آله و سلّم نيز تنها راه
هامش
( 1 ) آيه 195 ، از سوره 26 : الشّعرآء
( 2 ) ذيل آيه 103 ، از سوره 16 : النّحل
( 3 ) قسمتى از آيه 28 ، از سوره 39 : الزّمر
( 4 ) آيه 3 ، از سوره 43 : الزّخرف
( 5 ) « لمعات الحسين » ص 6 از « نهج البلاغة » طبع مصر با شرح عبده : ج 1 ، ص 461 ، خطبه 231
( 6 ) « كافى » ج 1 ، ص 52 ، كتاب فضل العلم ، باب 17 : رواية الكتب و الحديث و فضل الكتابة و التّمسّك بالكتب ، حديث 13