بدرستيكه از جانب خدا به من علمى رسيده كه آن علم به تو نرسيده است ؛ پس از من پيروى كن تا تو را به راه راست و استوار راهنمائى كنم . »
و بر همين اساس است كه أئمّه طاهرين صلوات الله عليهم أجمعين مكرّرا تأكيد فرمودهاند كه آدمى هميشه محتاج هادى و راهنمائى است كه با كلام خود انسان را هدايت نموده و راه صحيح را از خطا براى او آشكار سازد . حضرت زين العابدين امام سجّاد عليه السّلام به همين حقيقت اشاره دارند آنجا كه ميفرمايند : هَلَكَ مَنْ لَيْسَ لَهُ حَكِيمٌ يُرْشِدُهُ . « 1 »
« گمراه مىشود آن كس كه براى وى حكيمى نبوده باشد تا او را ارشاد نمايد . »
و در استمرار همين اصل اساسى و بنابر دستور ائمّه معصومين سلام الله عليهم أجمعين در عصر غيبت براى فهم أحكام نورانى دين بايد به راويان احاديث كه در جايگاه رفيع اجتهاد قرار داشته و هوا گريز و مطيع امر مولاى خويش هستند مراجعه نمود ؛ و دقيقا به همين ملاك براى فهم باطن أحكام و تهذيب نفس و تزكيه جان نيز لازم است به مربّيان إلهى و مهذّبان نفوس كه از خود گذشته و به خدا پيوستهاند رجوع شود . و زهى سعادت كه هر دو جنبه تسلّط به أحكام ظاهر و رموز باطن بطور كامل در يك راهنما جمع شود كه از آنان با عنوان عالم بالله و بأمر الله ياد مىشود .
حضرت آقا در اشارهاى به لزوم استاد از همين بُعد ، در توضيح اين شعر از مثنوى :
سالها گر ظنّ دود با پاى خويش * نگذرد ز اشكاف بينىهاى خويش
هامش
( 1 ) « الله شناسى » ج 3 ، ص 363 ، از كتاب « كشف الغمّة » طبع حروفى تبريز سنه 1381 ، ج 2 ، ص 325