پيرامون آن سخن به ميان مىآمد ، تا بالأخره ما دانستيم كه علاقه زيادى به تدريس آنها ندارند .
ولى يك دوره تمام از سير و سلوك بيان كردند كه بر نهج و سبك « رساله منسوب به آية الله علّامه بحرالعلوم » بود و براى ما بسيار جالب و دلنشين بود . و نيز در ايّام تعطيل براى طلّاب خصوصى كه تعداد آنان بين ده تا پانزده نفر بود ، مكاتبات آيتين و عَلَمَين : سيّد العرفاء الإلهيّين سيّد أحمد كربلائى و شيخ الفقهاء الرّبّانيّين حاج شيخ محمّد حسين اصفهانى كمپانى رضوان الله عليهما را بيان ميفرمودند ، و پس از تنقيح بحث ، نظريّه خود را مفصّلًا بيان ميكردند . »
به لطف الهى و بر اثر توجّه و اهتمام حضرت آقا محصول جلسات عرفانى و تربيتى علّامه طباطبائى از دست نرفت ، و ايشان مطالب استاد را دقيق و گويا ثبت مىنمودند و همچون گوهرى گرانبها از آن حراست كرده و در مواقع لازم مطالعه نموده و بهرهها ميبردند تا سرانجام بر اساس عنايات الهيّه و امداد روح شهيد آية الله مطهّرى رضوان الله تعالى عليه كه سابقه ممتدّ رفاقت و مراوده را داشتند ، به مناسبت سالگرد شهادت وى آن يادداشتها به طبع رسيده و به نام « رساله لُبّ اللُباب ، در سير و سلوك اولى الألباب » در دسترس طالبان حق و پويندگان سُبل سلام قرار گرفت . ايشان در مقدّمه اين كتاب مىنويسند :
« اصل اين رساله ، اسّ و مُخّ اوّلين دوره از درسهاى اخلاقى و عرفانى است كه حضرت استاد گرامى ما علّامه طباطبائى روحى فداه در سالهاى يكهزار و سيصد و شصت و هشت و شصت و نه هجريّه قمريّه در حوزه مقدّسه علميّه قم براى بعضى از طلّاب بيان فرموده و اين حقير به عنوان تقريرات درس به رشته تحرير درآورده بودم ، و قرائت و مرور به آن را در اوقات قبض و كدورت و خستگى موجب تنوير روح و تلطيف جان خود ميدانستم . اينك يك دوره بر آن مرور نموده با تنقيحات و اضافاتى مهيّا ، و پاداش و ثواب آن را به روح فقيد
آيت نور (يادنامه عارف بالله حضرت علامه آية الله حاج سيد محمد حسين حسينى طهرانى) — صفحة 121
مساهمون: جمعى از فضلا
ص١٢١