امام معصوم به عنوان وساطت استقلالى بين او و مقام ذات حاجب شود ، اين معنى مغاير و منافى با مقام وصول و فناء است ؛ و گرنه وساطت امام و ولىّ كامل به عنوان معناى حرفى و آيتى پيوسته با سالك حتّى هنگام رسيدن به مقام فناء لازم و واجب است .
( 35 ) طعنه به فلاسفه و عرفاء اسلام و اتّهام بر آنان بدين اتّهامات ، گناه نابخشودنى است . كجا فيلسوفى و عارفى همچون ميرفندرسكى و ميرداماد و ملّاصدرا و ابن فهد حلّى و ابن تركه و حاجى سبزوارى و ملّا إسمعيل خواجوئى و ملّا على نورى و آية الحقّ و العرفان فيلسوف بزرگ عصر ما آية الله علّامهء طباطبائى بدين سخنان تفوّه نمودهاند ؟ !
( 36 ) طاهائى .
( 37 ) دچار شدن به « خلط الهام با وسوسه » براى همهء مدّعيان سلوكى كه استاد كاملى را به عنوان رهبرى نپذيرفتهاند وجود دارد ؛ و حتّى براى أفرادى كه مدّعى هستند بدون استاد خودشان با ولىّ معصوم در باطن سر و كار دارند موجود است ، و مكاشفات رحمانيّه و خاطرات شيطانيّه پيوسته آميخته است . شخص متكّى به نفس خود ، براى بيان معصوم هم محملى مىتراشد ؛ ميزان ، فقط استاد است .
. . . . . . . . . . . . . . ص 94 :
صبح روز سهشنبهء أوّلى كه در نجف بوديم ، مرحوم حاج
سر الفتوح ناظر بر پرواز روح (ضميمه فقهاى حكيم) (فارسى) — صفحة 111
مساهمون: السيد محمد حسين الطهراني
ص١١١