بهرهمند شده باشند ، آنگاه به آنها گفته مىشود كه : مزد بدهيد ، و مزدْ مودّت به ذوى القربى است .
و رابعاً : اين گفتار ، مخالف با نصوص كثيرى است كه دربارهء شأن نزول اين آيه وارد شده است كه دربارهء حضرت علىّ بن أبىطالب و حضرت فاطمه و حضرت امام حسن و حضرت امام حسين عليهم السّلام مىباشد . و ما در طىّ بحثهاى سابق اين نصوص را ذكر كرديم .
و خامساً : اين قول ، گفتار عِكرِمه است كه گروهى از عمّال بنى اميّه و حديث سازانِ آنها از دشمنان اهل بيت ، از او پيروى كردهاند . در دشمنى و عداوت عِكرِمه و مُقاتِل بن سليمان نسبت به اهل بيت و بغض و عداوت آنها به أميرالمؤمنين ، براى هيچ كس جاى ترديد نيست ؛ زيرا عكرمه از خوارج و از طائفهء حَروريّه و أباضيّه است كه به مصر مسافرت كرد و از آنجا به بلاد مغرب رفت و آنها را به عداوت أميرالمؤمنين دعوت كرد . جماعت خوارج كه در مغرب زمين نشو و نما يافتند همه از تبليغات سوء عكرمه بوده است . علاوه مردى كذّاب و حديث ساز و تارك صلوة و مائل به غنا بوده است . أحاديثى را از پيش خود ساخته و به عبدالله بن عبّاس و به عبدالله بن مسعود نسبت داده است كه بر همين اساس علىّ بن عبدالله بن عبّاس و علىّ بن عبدالله بن مسعود ، به علّت دروغهائى كه به پدران آنها نسبت داده است ، او را تنبيه و تعزير نمودند .
و همچنين بسيارى ديگر از فضائح او و فضائح مقاتل را مرحوم سيّد شرف الدّين از كتاب « ميزان الاعتدال » ذهبى نقل كرده است . « 1 »
و امّا خبرى كه در « صحيح بخارى » وارد است و اين قول را به ابن عبّاس نسبت داده است ، آن خبر از طريق محمّد بن بشّار از محمّد بن جعفر وارد شده
هامش
( 1 ) - « الفصول المهمّة » ص 209 تا ص 211