رسول خدا فرمود : « اگر بندهاى هفت هزار سال كه به اندازهء عمر دنياست خدا را عبادت كند ، سپس در نزد خدا حاضر شود در حالتى كه با علىّ بن أبىطالب عداوت داشته باشد و حقّ او را تكذيب كند و ولايت او را بشكند ، خداوند خير و رحمت را از او قطع مىكند و دماغ او را مىبُرد . ( كنايه از آنكه او را در نهايت مشكلات مىاندازد بطوريكه هر چه براى خلاصى و نجات خود دست و پا زند سودى ندهد . ) » « 1 »
و نيز خوارزمى در « مناقب » خود از حضرت رسول اكرم صلّى الله عليه و آله روايت مىكند كه : أنَّهُ قَالَ لِعَلىٍّ : يَا عَلِىُّ ! لَوْ أَنَّ عَبْدًا عَبَدَ اللَهَ عَزَّ وَ جَلَّ مِثْلَ مَا قَامَ نُوحٌ فِى قَوْمِهِ وَ كَانَ لَهُ مِثْلُ أُحُدٍ ذَهَبًا فَأنْفَقَهُ فِى سَبِيلِ اللَهِ وَ مُدَّ فِى عُمْرِهِ حَتَّى حَجَّ أَلْفَ عَامٍ عَلَى قَدَمَيْهِ ، ثُمَّ قُتِلَ بَيْنَ الصَّفَا وَ الْمَرْوَةِ مَظْلُومًا ؛ ثُمَّ لَمْ يُوَالِكَ يَا عَلِىُّ ! لَمْ يَشُمَّ رَآئِحَةَ الْجَنَّةِ وَ لَمْ يَدْخُلْهَا . « 2 »
حضرت رسول الله به علىّ بن أبى طالب عليهما الصّلوة و السّلام فرمودند : اى على ! چنانچه بندهاى از بندگان خدا به اندازهء مدّت عمر نوح عمر كند و در تمام اين مدّت به وظائف عبوديّت مشغول باشد ، همچنانكه حضرت نوح مشغول بود ، و به اندازهء كوه احد طلا داشته باشد و همه را در راه خدا انفاق كند ، و سپس عمرش دراز گردد بطوريكه هزار سال با قدمهاى خود پياده به حج برود ، و سپس بين دو كوه صفا و مروه مظلوم كُشته شود ، و با تمام اين أحوال ولايت تو را نداشته باشد ، بوئى از بهشت به مشام او نخواهد رسيد و در بهشت داخل نخواهد شد . »
و نيز خوارزمى از امّ سلمه روايت مىكند كه : رسول خدا صلّى اللهعليه و آله فرمود : يَا امَّ سَلَمَةَ ! أتَعْرِفِينَهُ ؟ قُلْتُ : نَعَمْ ، هذَا عَلِىُّ بْنُ أَبِىطَالِبٍ !
هامش
( 1 ) - همان مصدر ؛ قال : و ذكره القُرَشىّ فى « شمس الأخبار » .
( 2 ) - « الغدير » ج 2 ، ص 302 ؛ ثمّ قال بعد الثّانى : أخرجه الحافظ الكنجى بإسناده من طريق الحافظ أبى الفضل السّلامى ، ثمّ قال : هذا حديثٌ سندُه مشهورٌ عند أهل النّقل .