قرآن كريم دارد . قرآن مجيد جواز متابعت را منحصر به أنبياء و أئمّهء معصومين و اولياى مقرّبين كه از هر گونه هواى نفس خالى و عارى هستند ميداند ، و به هيچ وجه من الوجوه پيروى از أفرادى را كه از هواى نفس خارج نشدهاند و دلشان به نور خدا منوّر نگشته است جائز نمىشمرد ، خصوصاً دربارهء ولايت شرعيّه و زعامت دينيّه و رياست عامّه و خلافت رسول الله . اينك ما از آيات قرآن براى نمونه و مثال چند شاهد مىآوريم :
اوّل : ضمن سفارشهائى كه پروردگار به انسان مىكند ، او را امر مىكند كه فقط از راه و روش كسانى كه بسوى خدا إنابه نموده و دلهاى خود را به خدا سپردهاند پيروى كن ؛
وَ اتَّبِعْ سَبِيلَ مَنْ أَنابَ إِلَيَّ .
« 1 »
دوّم : خداوند در هر جاى قرآن كه كلام از پيشوائى و زعامت به ميان مىآورد ، اين مقام را ملازم با اهتداء پيشوا به أمر خدا ميداند و هدايت او را به هدايت خدا لازم ميداند . در سورهء أنبياء پس از آنكه از حالات حضرت ابراهيم و لوط و اسحق و يعقوب بيان مىكند سپس مىفرمايد :
وَ جَعَلْناهُمْ أَئِمَّةً يَهْدُونَ بِأَمْرِنا وَ أَوْحَيْنا إِلَيْهِمْ فِعْلَ الْخَيْراتِ وَ إِقامَ الصَّلاةِ وَ إِيتاءَ الزَّكاةِ وَ كانُوا لَنا عابِدِينَ .
« 2 »
« ما آنها را پيشوايانى قرار داديم كه مردم را به امر ما هدايت مىكردند و به آنها طريق كارهاى پسنديده و كيفيّت إقامهء نماز و بذل زكات را از نقطهء نظر علم باطنى عنايت كرديم و آنها فقط پرستش ما را مىنمودند . »
ملاحظه مىشود كه جنبهء امامت و زعامت را ملازم با هدايت خود آنها به امر خدا دانسته است .
هامش
( 1 ) - قسمتى از آيه 15 ، از سورهء 31 : لقمان
( 2 ) - آيه 73 ، از سورهء 21 : الأنبيآء