مادّى و معنوى نجات مىيابد و به مقام امن ميرسد .
و هر كس تخلّف كند ، تيّار افكار شيطانى و خاطرات نفسانى و أهواء باطلهء مُضِلّه چون موج از هر طرف او را درپرّه گيرد و راه نجات را به روى او مسدود كند ؛ از هر طرف به دنبال دوا و درمان برخيزد ، حرمان نصيب او خواهد شد ، و با هر دوستى بخواهد انس گيرد دشمن كارى بجانش خواهد بود ؛ تا بالأخره در ميان امواج پرخروش و مصائب بىشمار خودپرستى و خودكامى با رنج و الَم هلاك و به دوزخ رهسپار گردد .
امام فخر رازى در تفسير خود ميگويد :
« از بعض از مذكّرين شنيدم كه مىگفت : حضرت رسول الله فرمودهاند :
مَثَلُ أَهْلِ بَيْتِى كَمَثَلِ سَفِينَةِ نُوحٍ مَنْ رَكِبَ فِيهَا نَجَى ، و نيز حضرت رسول الله فرمودهاند : أَصْحَابِى كَالنُّجُومِ بِأيِّهِمُ اقْتَدَيْتُمُ اهْتَدَيْتُمْ .
و ما الآن در درياى تكليفْ واقع ، و موجهاى شبهات و شهوات روى آور است ، و كسى كه عزم سفر دريا دارد احتياج به دو چيز دارد : يكى كشتى بدون عيب و بدون سوراخ ، و ديگر ستارگان ظاهر طالع نورانى . چون مسافر در كشتى نشيند و چشمان خود را بر ستارگان روشن و تابناك اندازد اميد سلامت بيشتر است . همچنين اصحاب ما اهل تسنّن در سفينهء حبّ آل محمّد سوارند و ديدگان خود را بر ستارگان اصحاب پيغمبر دوخته ، اميد از خدا مىرود كه به سلامت فائز و به سعادت دنيا و آخرت كامياب گردند . » « 1 » تا اينجا كلام فخر رازى تمام شد .
آلوسى در تفسير خود نيز اين مطلب را از تفسير امام فخر نقل مىكند و آن را مىپسندد . « 2 »
هامش
( 1 ) - « تفسير فخر رازى » ج 27 ، ص 167
( 2 ) - تفسير « روح المعانى » ج 25 ، ص 32