ابن عبّاس در تفسير آيه :
إِنَّما أَنْتَ مُنْذِرٌ وَ لِكُلِّ قَوْمٍ هادٍ
« 1 » بدين منوال نقل مىكند كه :
قال ابنُ عبّاسٍ : وَضَعَ رَسُولُ اللَهِ صَلَّى اللَهُ عَلَيْهِ وَءَالِهِ وَسَلَّمَ يَدَهُ عَلَى صَدْرِهِ فَقَالَ : أَنَا الْمُنْذِرُ ! وَ أَوْمَأَ إلَى مِنْكَبِ عَلِىٍّ وَ قَالَ : أَنْتَ الْهَادِى ! يَا عَلِىُّ ! بِكَ يَهْتَدِى الْمُهْتَدُونَ . - انتهى .
« ابن عبّاس ميگويد : حضرت رسول الله دست خود را بر سينهء خود گذارده و فرمودند : مَنَم مُنذر و ترسانندهء خلق از عذاب خداى ! و سپس اشاره كردند به شانهء أميرالمؤمنين علىّ بن أبىطالب و فرمودند : تو هستى هادى و راهنما ! اى على ! به بركت وجود تو هدايت خواهند يافت هدايت يافتگان . »
و پس از آنكه اين روايت را شرح كامل ميدهد مىفرمايد : « و بهذه الأخبار يظهرُ أنَّ حديثَ : أَصْحَابِى كَالنُّجُومِ بِأَيِّهِمُ اقْتَدَيْتُمُ اهْتَدَيْتُمْ ، مِن مُفتَرَياتهم كما اعتَرفَ بكَونِه مَوضوعًا شارحُ الشّفا و ضَعَّف رُواتَه ، و كذا ابنُ حَزْمٍ و الحافظُ زينُ الدّين العراقىُّ ، و سَيأتى القَولُ فى ذلك إن شآء اللهُ تعالَى » . « 2 »
« و بواسطهء اين أخبار روشن مىگردد كه حديث : أَصْحَابِى كَالنُّجُوم از افترائات عامّه است كه خود ساخته و به پيغمبر افترا بستند ، همچنانكه به ساختگى بودن آن شارح شفا اعتراف نموده و راويان آن را ضعيف شمرده است ، و همچنين ابن حزم و حافظ زين الدّين عراقى نيز اعتراف به اين مطلب نمودهاند . »
و ثانياً : حديث اقتداى به صحابه و پيروى از آنان منافات صريح با آيات
هامش
( 1 ) - ذيل آيه 7 ، از سورهء 13 : الرّعد ؛ [ « ( اى رسول ما ) تو ترساننده هستى ( مردم را از شركو كفر و عواقب وخيم گناه ، وظيفهء تو همين است و بس ) و از براى هر قوم و طائفهاى هدايت كنندهاى خواهد بود . » ]
( 2 ) - « بحار الأنوار » طبع كمپانى ، ج 9 ، ص 77 ؛ و از طبع حروفى ، ج 35 ، ص 406 و 407